Asia and the Pacific

ซากนครศักดิ์สิทธิ์แห่งอาณาจักรอีแลม (Elam) ล้อมรอบด้วยกำแพงวงกลมขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกัน ๓ ด้าน สถานที่นี้ถูกสร้างที่ Tchogha Zambil ประมาณ ๑,๒๕๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช เมืองนี้ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์หลังจากถูกบุกโจมตีโดยพระเจ้า    อัสเซอร์บานิปาล (Ashurbanipal) สังเกตเห็นได้จากอิฐที่ยังไม่ได้ใช้กองทิ้งอยู่มากมาย

เมืองหลวงของอาณาจักรอาเคเมนิด สร้างโดยดาริสอุสที่ ๑ เมื่อ ๕๑๘ ปีก่อนคริสต์ศักราช บนพื้นที่ลดหลั่นทั้งที่ทำขึ้นเองและตามธรรมชาติ ที่ซึ่งจอมจักรพรรดิสร้างสรรค์พระราชวังอันสลับซับซ้อนโดยได้แรงบันดาลใจจากต้นแบบเมสโสโปเตเมีย สถานที่ซึ่งมีความสำคัญทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์

สถานที่ถูกสร้างโดยชาห์แอ็บบาส (Shah Abbas) ที่ ๑ มหาราช ตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒) อาณาเขตรอบด้านเชื่อมต่อกันโดยซุ้มทางเดิน ๒ ชั้น สถานที่ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ สุเหร่าหลวง และพระราชวังทูมิวริสมัยคริสต์ศตวรรษที่ ๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐) แสดงถึงหลักฐานเกี่ยวกับระดับชีวิตสังคมและวัฒนธรรมเปอร์เซียสมัยฟาซาวิด (Safavid)

สคารมถะเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยภูเขาธารน้ำแข็งและหุบผาลึก นอกจากนี้ยังมีภูเขาเอเวอร์เรสต์ตั้งตระหง่าน โดยมียอดสูงสุดถึง ๘,๘๔๘ เมตร มีสัตว์ที่หายาก เช่น เสือดาวหิมะ และหมีแพนด้า เป็นที่อยู่ของชาวเชอร์ปา (Sherpas) ที่มีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม ทำให้สถานที่นี้น่าสนใจ

มรดกทางวัฒนธรรมของหุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็น อนุสรณ์สถานและอาคารต่าง ๆ รวม ๗ กลุ่มด้วยกัน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างสูงทางประวัติศาสตร์และศิลปะ ที่ทำให้หุบเขากาฐมาณฑุมีชื่อเสียงในโลก มรดกทั้ง ๗ อย่างได้แก่     จตุรัสเดอร์บาร์ (Durbar) แห่งพระราชวังหนุมานโธกา (Hanuman Dhoka) (กาฐมาณฑุ) ปาทาน (Patan) ภัคตปุระ (Bhaktapur) เจดีย์พุทธสวยัมภู (Swayambhu) และเจดีย์โพธินาถ (Bauddhanath) วัดฮินดูปศุปฏิ (Pashupati) และวัดชานกูนารายัน (Changu Narayan)

ซากนครขนาดใหญ่โมเอนโจดาโรตั้งอยู่ในหุบเขาอินดัส (Indus) เมืองนี้สร้างด้วยอิฐดิบ เมื่อ ๓,๐๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช เมืองบริวารตั้งอยู่บนเขื่อนสูง กำแพงดิน และตัวเมืองที่อยู่ต่ำลงมาถูกจัดตามผังที่วางไว้อย่างเคร่งครัด แสดงหลักฐานระบบการวางผังเมืองในสมัยโบราณ

จากยุคหินโบราณแห่งซาไรกาลา (Saraikala) มาจนเป็นส่วนหนึ่งของชีร์แค๊ป (Sirkap) (ศตวรรษที่ ๒ ก่อนคริสต์ศักราช) และเป็นเมืองแห่งเซอร์ซัคห์ (Sirsukh) (ศตวรรษที่ ๑) เมืองตักศิลานี้แสดงให้เห็นถึงขั้นตอนของการพัฒนาเมืองอินดัส (Indus) ที่ได้รับอิทธิพจากเปอร์เซีย กรีก และเอเซียกลาง และตั้งแต่ศตวรรษที่ ๕ ก่อนคริสต์ศักราชจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๒ (พุทธศตวรรษที่ ๗) มีความสำคัญเป็นศูนย์กลางด้านการศึกษาศาสนาพุทธ

ทัตตาเป็นเมืองหลวงของ ๓ ราชวงศ์ที่สืบต่อกันมา จนกระทั่งภายหลังถูกปกครองโดยจักรพรรดิโมกุลแห่งเดลลี เมืองนี้ได้รับการประดับตกแต่งอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๔-๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๑๙-๒๓) ซากเมืองและสุสาน แสดงให้เห็นอารยธรรมในซินด์ (Sind)

อุทยานแห่งชาตินี้แสดงเอกภาพการอนุรักษ์ด้านโบราณคดีและชาติพันธุ์วิทยา ตั้งอยู่ในดินแดนด้านเหนือของออสเตรเลีย บริเวณนี้เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยต่อเนื่องยาวนานกว่า ๔๐,๐๐๐ ปี มีจิตรกรรมผนังถ้ำ การสลักหิน และแหล่งโบราณคดีที่มีการบันทึกทักษะ และวิถีชีวิตของสรรพสิ่งในเขตดังกล่าว ตั้งแต่ยุคการล่าสัตว์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ของประชากรชนพื้นเมืองที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นตัวอย่างเอกลักษณ์ความซับซ้อนของระบบนิเวศในเขตที่ราบ ที่ต่ำ และแหล่งที่อยู่อาศัยของพืชและสัตว์ประจำถิ่นที่หายาก

เป็นสถานที่มีความหลากหลายและโดดเด่นทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย ประกอบด้วยปะการังหลากหลายชนิดมากที่สุดในโลกรวมตัวอยู่ที่นี้ มีปะการัง ๔๐๐ ชนิด ปลา ๑,๕๐๐ ตระกูล สัตว์ประเภทหอยอีก ๔,๐๐๐ ชนิด สถานที่นี้เป็นแหล่งที่น่าสนใจทางวิทยาศาสตร์ ด้วยเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ เช่น พยูน และเต่าสีเขียวขนาดใหญ่

โรงละครเริ่มเปิดใช้ในปีคริสต์ศักราช ๑๙๗๓ (พุทธศักราช ๒๕๑๖) เป็นงานสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่แห่งคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๕) ซึ่งได้รวบรวมการสร้างสรรค์และเปลี่ยนแปลงทั้งการออกแบบสถาปัตยกรรมและโครงสร้างประติมากรรมที่ยิ่งใหญ่ ตั้งอยู่ในพื้นที่โดดเด่นตรงส่วนปลายแหลมที่ยื่นเข้าหาอ่าวซิดนีย์ ตัวอาคารมีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมอื่น ๆ โรงละครประกอบด้วย ๓ กลุ่มห้องซ้อนกันในรูปเปลือกหอย ซึ่งภายใต้มีห้องโถงใหญ่ ๒ ห้องสำหรับการแสดงและภัตตาคาร โครงสร้างเปลือกหอยตั้งอยู่บนฐานมหึมาล้อมรอบด้วยบริเวณชานเฉลียง (ระเบียง) ใช้สำหรับเป็นทางเดินเท้า ในปีคริสต์ศักราช ๑๙๕๗ (พุทธศักราช ๒๕๐๐) เมื่อโรงละครได้รับรางวัลจากคณะกรรมการนานาชาติที่มอบให้แก่ Jørn Utzon สถาปนิกชาวดัทช์ นั่นแสดงถึงการเข้าถึงการก่อสร้างรูปแบบใหม่

ซากฟอสซิลของทะเลสาบจำนวนมากและการก่อตัวของทรายนั้น มีมาตั้งแต่ยุคน้ำแข็งซึ่งมีให้เห็นมากมายในบริเวณนี้ ทั้งยังมีหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับอาชีพของผู้คนย้อนไปเมื่อ ๔๕-๖๐,๐๐๐ ปี นี่เป็นจุดเด่นในการศึกษาวิวัฒนาการของมนุษย์ในทวีปออสเตรเลีย ฟอสซิลที่มีสภาพสมบูรณ์มากมายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่

สถานที่ ๒ แห่งนี้เป็นงานชิ้นเอกสมัยอารยธรรมโมกุล (Mughal) รุ่งเรืองที่สุดในยุคจักรพรรดิชาห์จาอาน (Shah Jahan) ในบริเวณป้อมมีพระราชวังหินอ่อนและสุเหร่าประดับด้วยหินโมเสคและทอง สวนที่สร้างอยู่ใกล้ ๆ เมืองลาฮอร์นั้นงดงามด้วยแบบที่สร้างลดหลั่นกันเป็น ๓ ระดับ พร้อมด้วยห้องต่าง ๆ น้ำตกและสระประดับตกแต่งอย่างสวยงาม

ในภูมิภาคนี้มีการเปลี่ยนแปลงสภาพโดยธารน้ำแข็งอย่างรุนแรง บริเวณเขตอุทยานและพื้นที่สงวนครอบคลุมพื้นที่มากกว่า ๑ ล้านเฮกเตอร์ ประกอบด้วยหนึ่งในพื้นที่ป่าไม้อบอุ่นไม่ผลัดใบแห่งสุดท้ายของโลก เขตที่มีถ้ำหินปูนแสดงว่ามีการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในเขตนี้มากกว่า ๒๐,๐๐๐ ปีมาแล้ว

ตัวอย่างของเกาะห่างไกลในมหาสมุทรที่เกิดจากภูเขาไฟระเบิดใต้ทะเลลึก ๒,๐๐๐ เมตร เกาะเหล่านี้มักมีภูมิประเทศที่น่าตื่นตาและเป็นบ้านของพันธุ์สัตว์หายากจำนวนมากโดยเฉพาะนก

เมืองนี้เป็นเมืองหลวงแห่งที่ ๒ ของศรีลังกา หลังจากเมืองอนุราธปุระ (Anuradhapura) ถูกทำลายในปี คริสต์ศักราช ๙๙๓ (พุทธศักราช ๑๕๓๖) นอกจากศาสนสถานของลัทธิพราหมณ์สร้างโดยโจฬะ (Cholas) แล้วยังมีสิ่งก่อสร้างประกอบด้วยนครแห่งอุทยานสร้างโดยปรากรมพาหุที่ ๑ (Parakramabahu I) ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๒ (พุทธศตวรรษที่ ๑๗)

ซากเมืองหลวงเก่าแก่ สร้างโดยพระเจ้ากัสสปะที่ ๑ (King Kassapa I) ซึ่งได้ทำปิตุฆาต (คริสต์ศักราช ๔๗๗-๔๙๕/ พุทธศักราช ๑๐๒๐-๑๐๓๘) ตั้งอยู่บนเนินลาดชัน และที่ยอดเขาหินแกรนิตสูง ๓๗๐ เมตร (หินสิงห์โตซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางป่า) มีแนวทางเดินและบันไดโผล่ออกมาจากปากของสิงห์โตขนาดมหึมา สร้างด้วยอิฐและปูน เพื่อเป็นทางขึ้นไปสู่บริเวณเมืองเก่า

ภูมิทัศน์ด้านวัฒนธรรมแห่งนี้แสดงถึงพัฒนาการทางศิลปะและศาสนา ซึ่งนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑-๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๖-๑๘) แสดงให้ลักษณะของบัคเตรียโบราณ ที่ได้รับอิทธิพลของวัฒนธรรมหลากหลายมาผสมกันจนนำไปสู่พุทธศิลป์แห่งสำนักคันธาระ ในบริเวณเต็มไปด้วยวัดและศาสนสถานมากมาย รวมทั้งอาคารและป้อมปราการตั้งแต่ยุคสมัยอิสลาม และสถานที่นี้ยังแสดงให้เห็นชัดเจนที่พระพุทธรูปยืน ๒ องค์ ได้ถูกทำลายโดยกลุ่มทาลิบัน ซึ่งเป็นเรื่องสั่นสะเทือนไปทั่วโลก เมื่อเดือนมีนาคม คริสต์ศักราช ๒๐๐๑ (พุทธศักราช ๒๕๔๔)

หอสูงของแจมซึ่งมีความสูง สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๒ (พุทธศตวรรษที่ ๑๗) สง่างามด้วยงานอิฐอันประณีต บนส่วนยอดฝังกระเบื้องสีน้ำเงิน คุณภาพของสถาปัตยกรรมและการตกแต่งเป็นเรื่องน่าสนใจ เพราะมันแสดงให้เห็นถึงวิถีดั้งเดิมของศิลปะ และวัฒนธรรมชั้นสูงในภูมิภาคนี้ และที่ทำให้สะดุดตามากยิ่งขึ้นก็คือ ตำแหน่งที่ตั้งอยู่ในหุบเขาลึกระหว่างภูเขา ๒ ลูก ณ ใจกลางจังหวัดกูร์

บริเวณนี้สร้างเพื่อเป็นป้อมปราการของพระราชวังของชาห์จาฮานนาบัด (Shahjahanabad) นครหลวงใหม่ของจักรพรรดิโมกุลที่ ๕ ของอินเดีย พระเจ้าชาห์ จาฮาน ชื่อของป้อมปราการตั้งตามกำแพงมหึมาที่สร้างล้อมรอบด้วยหินทรายสีแดง มีเขตเชื่อมต่อกับป้อมเก่าแก่ชื่อซาลิมคาด (Salimgarh) ซึ่งสร้างโดยซาห์ ซูริ (Shah Suri) ซึ่งเป็นอิสลาม ในปีคริสต์ศักราช ๑๕๔๖ (พุทธศักราช ๒๐๘๙) จึงทำให้สถานที่นี้รวมกันเป็นอาณาบริเวณป้อมแดง ตำหนักส่วนพระองค์ประกอบด้วยแถวแนวตึก ที่เชื่อมต่อด้วยร่องน้ำที่เรียกว่า ลำธารแห่งสวรรค์ ป้อมแดงนี้ถือเป็นเครื่องแสดงถึงการสร้างสรรค์อย่างยอดเยี่ยมของราชวงศ์โมกุลภายใต้การปกครองของพระเจ้าชาห์      จาฮาน อันนำมาสู่ความประณีตในระดับที่สูงขึ้น แผนผังของพระราชวังสร้างตามแบบอิสลาม แต่ตัวอาคารแต่ละหลังกลับเป็นสถาปัตยกรรมแบบโมกุล สะท้อนส่วนผสมรูปแบบดั้งเดิมของเปอร์เซีย ทิมิวริด (Timurid) และฮินดู แผนผังที่เป็นงานคิดค้นใหม่ และรูปแบบทางสถาปัตยกรรมของป้อมแดง รวมทั้งรูปแบบของสวนนั้นมีอิทธิพลต่ออาคารและสวนในยุคหลัง ๆ ในรัฐราชสถาน กรุงเดลลี เมืองอัครา และสถานที่อื่น ๆ

สุสานสร้างในปีคริสต์ศักราช ๑๕๗๐ (พุทธศักราช ๒๑๑๓) นับเป็นงานชิ้นสำคัญทางวัฒนธรรม เพราะเป็นหลุมศพในสวนแห่งแรกบนแว่นแคว้นของอินเดีย เป็นแรงบันดาลใจให้แก่นวัตกรรมทางสถาปัตยกรรม อันนำไปสู่การก่อสร้างทัชมาฮาล

หอกุตัปมินาร์สร้างเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๑๘) ตั้งอยู่ทิศใต้ของเดลลี หอคอยหินทรายสีแดงมีความสูง ๗๒.๕ เมตร ยอดหอคอยมีเส้นผ่าศูนย์กลาง ๒.๒๗ เมตร ส่วนฐานกว้าง ๑๔.๓๒ เมตร มีช่องเหลี่ยมและกลมสลับกันไป หลักฐานโบราณคดีรอบ ๆ ประกอบด้วยอาคารประกอบพิธีฝังศพ ประตูอาลัย-ดาร์วาซา (Alai-DArwaza) อันงดงามเลื่องลือ เป็นงานศิลปะชิ้นเอกของศิลปะอินโด-มุสลิม (สร้างในปีคริสต์ศักราช ๑๓๑๑/ พุทธศักราช ๑๘๕๔) สุเหร่า ๒ แห่งรวมทั้ง Quwwatu’l-Islam ซึ่งเก่าแก่ที่สุดในอินเดียเหนือ สร้างจากวัสดุใช้แล้วจากวัดในลัทธิพราหมณ์ ๒๐ แห่ง

สถานที่แห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงเก่าของโปรตุเกสอินดีส โดยเฉพาะโบสถ์แห่งบอมจีสัส (Bom Jesus) ซึ่งหลุมฝังศพของเซนต์ฟรานซิส-ซาเวียร์ แสดงให้เห็นภาพของ   คริสตศาสนาในเอเชีย อนุสรณ์สถานเหล่านี้แสดงถึงอิทธิพลที่เผยแพร่ไปในรูปแบบศิลปะของมานูเอลไลน์ (Manueline) แมนเนอริสต์ (Mannerist) และบาโรค (Baroque) ในทุกประเทศในเอเชียที่มีที่ทำการของคณะผู้เผยแพร่ศาสนา

ปัตตทากาลในรัฐกรณาฏกะ แสดงให้เห็นศิลปะระดับสูงในคริสต์ศตวรรษที่ ๗ และ ๘ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒ และ ๑๓) ภายใต้ราชวงศ์จาลุกยะ (Chalukya) แสดงความผสมผสานรูปแบบสถาปัตยกรรมจากอินเดียเหนือและใต้ ประกอบด้วยวัดฮินดู ๙ แห่ง และศาสนาสถานศาสนาเชน งานชิ้นเอกคือวัดแห่งวิรูปักษา สร้างในคริสต์ศักราช ๗๔๐ (พุทธศักราช ๑๒๘๓) โดยราชินีโลกามหาเทวี เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงชัยชนะที่พระสวามีได้รับเหนือบรรดากษัตริย์จากทางใต้

วัดต่าง ๆ ที่ขชุราโห ถูกสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์คันเดลลา ในระหว่างคริสต์ศักราช ๙๕๐-๑๐๕๐ (พุทธศักราช ๑๔๙๓-๑๕๙๓) มีวัดประมาณ ๒๐ แห่ง แบ่งออกเป็น ๓ กลุ่มเด่น ๆ ซึ่งเป็นของศาสนาฮินดูและเชน มีลักษณะเด่นด้านความสมดุลระหว่างสถาปัตยกรรมและประติมากรรม วิหารแห่ง Kandariya ประดับตกแต่งด้วยประติมากรรมผลงานชั้นครูของศิลปะอินเดีย

บริเวณที่หรูหราสง่างามของฮามปิ เป็นเมืองหลวงสุดท้ายของอาณาจักรฮินดูคืออาณาจักรวิจายานะกา ประกอบด้วยวัดและพระราชวังวังศิลปะดราวิเดียน ซึ่งเป็นที่ชื่นชมของนักเดินทางระหว่างศตวรรษที่ ๑๔-๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๙-๒๑) กลุ่ม     มุสลิมเดคข่านมีอำนาจเหนือในปีคริสต์ศักราช ๑๕๖๕ (พุทธศักราช ๒๑๐๘) เมืองนี้ก็ถูกปล้นสะดมอยู่นานกว่า ๖ เดือนก่อนที่จะถูกทิ้งร้างไป

ศิลปะถ้ำครั้งแรกในศาสนาพุทธที่อจันตามีอายุตั้งแต่ ๒๐๐-๑๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยคุปตะคริสต์ศตวรรษที่ ๕ และ ๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๐ และ ๑๑) มีถ้ำอีกหลายถ้ำที่ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม ซึ่งสร้างเพิ่มเติมขึ้นจากกลุ่มดั้งเดิม จิตรกรรมและประติมากรรมของถ้ำอจันตาเรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกในศิลปะศาสนาพุทธ ซึ่งมีอิทธิพลมากต่องานศิลปะในยุคต่อมา

สถานที่สำคัญทางศาสนาและโบสถ์ ๓๔ แห่งในเนื้อที่ยาวกว่า ๒ กิโลเมตร โดยถูกขุดเจาะเข้าไปในกำแพงหน้าผาหินบะซอลท์ เรียงรายกันอยู่ไม่ไกลจากโอรางคาบัด (Aurangabad) ในรัฐมหาราชตะ (Maharashtra) มีอายุระหว่างคริสต์ศักราชที่ ๖๐๐-๑๐๐๐ (พุทธศักราช ๑๑๔๓-๑๕๔๓) นำอารยธรรมอินเดียโบราณเข้าไปในการดำเนินชีวิต แสดงความคิดสร้างสรรค์ศิลปะและเทคนิคในสถานที่ทางศาสนาอุทิศให้กับศาสนาพุทธ ฮินดูและเชน แสดงจิตวิญญาณที่อดทนอุทิศบำเพ็ญเพียรเป็นลักษณะอินเดียโบราณ

นครแห่งถ้ำบนเกาะในทะเลโอมานใกล้บอมเบย์ ประกอบด้วยศิลปะหินเชื่อมโยงกับการบูชาพระศิวะ ที่นี่เป็นแหล่งของศิลปะของอินเดียที่สมบูรณ์ที่สุด โดยเฉพาะการแกะสลักหินในถ้ำใหญ่

อารามสุริยะโกณาร์ก ตั้งอยู่บนฝั่งอ่าวเบงกอล ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาเทพพระอาทิตย์พร้อมกับการประดับตกแต่งสัญลักษณ์ต่าง ๆ (ล้อทั้ง ๒๔ ล้อ ประดับด้วยรูปแบบที่แสดงสัญลักษณ์ และราชรถถูกเทียมด้วยม้า ๖ ตัว) สร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ ๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๑๘) นับว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาพราหมณ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในอินเดีย

สถานนี้สร้างโดยกษัตริย์ปัลลวะ โดยทำการขุดเจาะเข้าไปในหินตามแนวชายฝั่งโคโรมานเดลในคริสต์ศตวรรษที่ ๗ และ ๘ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒ และ ๑๓) เป็นบริเวณที่มีชื่อเสียงในเรื่องวัดที่มีรูปร่างเป็นราชรถ หมู่ถ้ำที่อยู่อาศัย แท่งหินยักษ์กลางแจ้ง เช่น “Descent of the Ganges” อันมีชื่อเสียง และวัดแห่ง Rivage รวมทั้งรูปประติมากรรมจำนวนมากเพื่อบูชาพระศิวะ

สถานที่นี้สร้างโดยบรรดากษัตริย์แห่งจักรวรรดิโจฬะ มีบริเวณทอดยาวไปทางแถบอินเดียตอนใต้ทั้งหมดรวมทั้งหมู่เกาะใกล้เคียง เป็นที่ตั้งของวัดใหญ่สามแห่งที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๑-๑๒ (พุทธศตวรรษที่ ๑๖-๑๗) ได้แก่ วัด Brihadisvara ที่ตันจาวูร์ (Thanjavur) วัด Brihadisvara ที่ Gangaikondacholisvaram และวัด Airavatesvara ที่ดาราสุราม (Darasuram) วัดที่ Gangaikondacholisvaram สร้างโดยพระเจ้าราเชนทราที่ ๑ (Rajendra) สร้างเสร็จในปีคริสต์ศักราช ๑๐๓๕ (พุทธศักราช ๑๕๗๘) บริเวณหอศาสนพิธีเนื้อที่ ๕๓ เมตรมีมุมสวดมนต์ที่หลีกเร้นจากส่วนอื่น และมีแนวโค้งที่ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นไปทางด้านบนอย่างสง่างาม ตรงข้ามกับหอคอยอันสูงตระหง่านขึงขัง ตั้งตรงที่ Thanjavur ส่วนอาณาบริเวณ Airavatesvara สร้างโดยพระเจ้าราเชนทราที่ ๒ ที่ดาราสุรามมีวิมานกว้าง ๒๔ เมตร และรูปหินของพระศิวะ วัดเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จด้านสถาปัตยกรรม ประติมากรรม จิตรกรรม และรูปหล่อสำริด

ใกล้กับบริเวณสวนของทัชมาฮาลคือ อนุสรณ์สถานสำคัญของราชวงศ์โมกุล (Mughal) สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) มีชื่อว่า ป้อมแดงอัครา ป้อมหินทรายนี้สร้างเป็นกำแพงล้อมรอบพระราชวังของกษัตริย์โมกุล มีความยาว ๒.๕ กิโลเมตร ภายในประกอบด้วยพระราชวัง เช่น วังจาฮานกีร์ (Jahangir) และคาสมาฮาล (Khas Mahal) ซึ่งสร้างโดยชาห์จาฮาน (Shah Jahan) ห้องท้องพระโรงใหญ่ เช่น ไดวาน-อิ-คาส (Diwan-i-Khas) และสุเหร่าที่งดงามมากอีก ๒ หลัง

สุสานขนาดมหึมาสร้างด้วยหินอ่อนสีขาว สร้างขึ้นในเมืองอัครา ระหว่างปีคริสต์ศักราช ๑๖๓๑-๑๖๔๘ (พุทธศักราช ๒๑๗๔-๒๑๙๑) ตามบัญชาของชาห์จาฮานจักรพรรดิแห่งโมกุล เพื่อเป็นที่ระลึกถึงมเหสีเอก ทัชมาฮาล เป็นเพชรน้ำเอกแห่งศิลปะมุสลิมในอินเดีย และเป็นผลงานชิ้นเอกของมรดกโลกที่ทั่วโลกยกย่อง

จักรพรรดิอัคบาร์ (Akbar) ทรงสร้างฟาเตห์ปูร์ สิครี (นครแห่งชัยชนะ) ขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) เป็นนครหลวงของจักรวรรดิโมกุลมากว่า ๑๐ ปี ประกอบด้วยโบสถ์สถาปัตยกรรมมีลักษณะพิเศษ นอกจากนี้ยังมีมัสยิดจามา (Jama Masjid) ซึ่งเป็นหนึ่งในสุเหร่าที่ใหญ่ที่สุดในอินเดียด้วย

อุทยานแห่งชาติจิตวัน ตั้งอยู่เชิงเขาหิมาลัย เป็นบริเวณที่มีร่องรอยอารยธรรมของพื้นที่ที่ราบลุ่มต่ำเทไร (Terai) ที่ยังไม่ถูกรบกวน สมัยก่อนพื้นที่ทอดยาวไปตามเชิงเขาของอินเดียและเนปาล เป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยพืชและสัตว์ประจำถิ่น ในอุทยานเป็นที่อยู่ของแรดนอเดียวพันธุ์เอเชีย และเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยแห่งสุดท้ายของเสือเบงกอล

เมืองโบราณแห่งนี้ตั้งอยู่แถบชานเมือง Bagerhat บริเวณนี้แม่น้ำคงคาและแม่น้ำพรหมบุตรมาบรรจบกัน เมืองนี้เดิมรู้จักกันว่า Khalifatabad ก่อตั้งขึ้นโดยนายพลชาวเตอร์กชื่อ Ulugh Khan Jahan ในศตวรรษที่ ๑๕ โครงสร้างพื้นฐานของเมืองเผยให้เห็นฝีมือและความชำนาญเป็นอันมาก สุเหร่าและสิ่งก่อสร้างถาวรแบบอิสลาม ซึ่งหลาย ๆ แห่งสร้างด้วยอิฐให้เห็นอยู่ทั่วไปที่อื่น

สถานที่นี้เป็นหลักฐานที่แสดงว่าศาสนาพุทธมหายานเริ่มขึ้นในเบงกอล ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) เป็นต้นมา มหาวิหารโสมาปุระเป็นศูนย์กลางแห่งปัญญามาจนคริสต์ศตวรรษที่ ๑๒ (พุทธศตวรรษที่ ๑๗) แปลนของมหาวิหารปรับให้เข้ากับการใช้งานทางศาสนา วัดนี้แสดงให้เห็นความสำเร็จทางศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์ ด้วยเส้นสายธรรมดาที่ประสานกันเป็นอย่างดี และการตกแต่งด้วยการแกะสลัก มีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมพุทธมากเท่า ๆ กับเขมร

อุทยานนี้อยู่สูงขึ้นไปทางตะวันตกของภูเขาหิมาลัย มีชื่อเสียงว่าเป็นทุ่งแห่งดอกไม้ฤดูหนาว และเป็นสถานที่มีความงดงามทางธรรมชาติ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ เช่น หมีดำของเอเชีย เสือดาวหิมะ หมีน้ำตาล และแกะสีน้ำเงิน ภูมิประเทศที่ราบของอุทยานแห่งชาติหุบเขาดอกไม้ ช่วยให้อุทยานนันทาเทวีที่เป็นป่าเขาขรุขระนั้นสมบูรณ์แบบขึ้น อุทยานแห่งชาติทั้ง ๒ แห่งนี้แวดล้อมและเชื่อมต่อระหว่างเทือกเขาซันสการ์ (Zanskar) และเทือกเขาหิมาลัย นับว่าเป็นที่ชื่นชอบของนักไต่เขา นักชีววิทยามามากกว่าศตวรรษ และยังอยู่ในเทพนิยายฮินดูมานานมากกว่านั้น

อุทยานแห่งนี้อยู่ในใจกลางของรัฐอัสสัม เป็นอุทยานแห่งสุดท้ายในอินเดียตะวันออกที่มนุษย์ยังไม่เข้าไปบุกรุก จึงเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์จำนวนมากของโลก เช่น แรดนอเดียว และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ เช่น เสือ ช้าง เสือดำ และหมี รวมทั้งนกเป็นพันชนิด

แหล่งนี้อยู่แถวที่ลาดเชิงเขาหิมาลัย ซึ่งเป็นเขตทุ่งหญ้าและป่าเขตร้อน เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลากหลายชนิด รวมทั้งสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ เช่น เสือ หมูป่าปิ๊กมี่ แรดอินเดีย และช้างอินเดีย

พื้นที่นี้เคยเป็นบริเวณที่สงวนไว้สำหรับการล่าเป็ดของมหาราชา ปัจจุบันเป็นพื้นที่สำคัญในฤดูหนาวสำหรับนกน้ำจำนวนมาก นกเหล่านี้มาจากอาฟกานิสถาน เตอร์กเมนิสถาน จีน และไซบีเรีย มีบันทึกว่าได้พบนก ๓๖๔ ชนิดในอุทยานนี้ รวมทั้งนกกระเรียนไซบีเรียที่หายากด้วย

สถานที่นี้อันประกอบด้วยบริเวณควบคุมป้องกันหลายส่วน ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย บนเนินที่กว้างใหญ่ไพศาล (Great Escarpment) ลักษณะเด่นธรณีวิทยาปรากฏให้เห็นอยู่รอบ ๆ ปากปล่องภูเขาไฟ และยังมีพืชของป่าฝนตระกูลที่ใกล้สูญพันธ์เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์และการสงวนพันธุ์

ป่าสงวนตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของศรีลังกาเป็นบริเวณที่มีศักยภาพสุดท้ายของประเทศ ซึ่งมีป่าฝนเขตร้อนเก่าแก่ ต้นไม้มากกว่า ๖๐ เปอร์เซ็นต์ เป็นต้นไม้ประจำถิ่น และหลาย ๆ ชนิดเป็นพันธุ์ไม้หายาก นอกจากนั้นยังมีสัตว์ป่าประจำถิ่นจำนวนมากโดยเฉพาะนก มากกว่า ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ของสัตว์ประจำถิ่นของศรีลังกาเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและผีเสื้อ แมลง สัตว์เลื้อคลานและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่หายาก

ในปีคริสต์ศักราช ๑๙๙๓ (พุทธศักราช ๒๕๓๖) ตองการิโร กลายเป็นดินแดนผืนแรกที่ถูกบันทึกให้อยู่ในรายการมรดกโลก ภายใต้เกณฑ์ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ที่พิจารณาภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม ภูเขาที่อยู่ใจกลางอุทยานมีนัยสำคัญทางศาสนาสำหรับชาวเมารี และแสดงสัญลักษณ์ของความผูกพันทางจิตวิญญาณระหว่างชุมชนและสิ่งแวดล้อม ในอุทยานมีภูเขาไฟทั้งที่ดับแล้วและที่ยังคุกรุ่นอยู่ นอกจากนั้นยังมีระบบนิเวศน์ที่หลากหลายและภูมิทัศน์ที่งดงาม

ภูเขาไท่อันศักดิ์สิทธิ์ (ซานแปลว่า “ภูเขา”) เป็นศาสนจักรมาเกือบ ๒,๐๐๐ ปี งานศิลปะชิ้นอื่นพบที่นั่นผสมกลมกลืนอย่างสมบูรณ์กับทิวทัศน์ธรรมชาติ ที่นี่จึงเป็นแหล่งแห่งแรงบันดาลใจสำหรับศิลปินจีนผู้ศึกษา เป็นสัญลักษณ์ถึงอารยธรรมเก่าแก่และความเชื่อของจีน

ในศตวรรษที่ ๒๒๐ ก่อนคริสต์ศักราช ภายใต้ฉินชิฮวง (Qin Shi Huang) ส่วนต่าง ๆ ของป้อมปราการสมัยเก่า ถูกเชื่อมเข้าด้วยกันให้เป็นระบบการป้องกันจากผู้รุกรานจากทิศเหนือ การก่อสร้างทำต่อเนื่องมาจนถึงสมัยราชวงศ์หมิง (คริสต์ศักราช ๑๓๖๘-๑๖๔๔/ พุทธศักราช ๑๙๑๑-๒๑๘๗) จนกระทั่งกำแพงเมืองจีนกลายเป็นถาวรวัตถุทางทหารที่ใหญ่โตที่สุดในโลก ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และยุทธศาสตร์ควบคู่กันไปด้วยจุดเด่นทางสถาปัตยกรรม

เป็นที่ตั้งของอำนาจสุงสุดมากกว่า ๕ ศตวรรษ (คริสต์ศักราช ๑๔๑๖-๑๙๑๑/ พุทธศักราช ๑๙๕๙-๒๔๕๔) พระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง พร้อมด้วยหมู่สวนและอาคารมากมาย (เกือบ ๑๐,๐๐๐ ห้อง พร้อมเฟอร์นิเจอร์และงานศิลปะ) เป็นพยานที่หาค่ามิได้ของอารยธรรมจีน ระหว่างราชวงศ์หมิงและชิง พระราชวังอิมพิเรียลของราชวงศ์ชิงในเชนยาง มีอาคาร ๑๑๔ หลัง สร้างระหว่างปีคริสต์ศักราช ๑๖๒๕-๑๖๒๖ และคริสต์ศักราช ๑๗๘๓ (พุทธศักราช ๒๑๖๘-๒๑๖๙ และพุทธศักราช ๒๓๒๖) ในวังมีห้องสมุดที่สำคัญและเอกสารหลักฐานของการก่อตั้งราชวงศ์สุดท้ายที่ปกครองประเทศจีน ก่อนที่จะแผ่อำนาจไปยังส่วนกลางของประเทศจีนและย้ายเมืองหลวงไปยังปักกิ่ง พระราชวังนี้จึงกลายเป็นพระราชวังบริวารของพระราชวังหลวงในปักกิ่ง วังนี้เป็นหลักฐานสำคัญทางประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ชิง และหลักฐานของวัฒนธรรมเก่าแก่ของแมนจูและชนเผ่าอื่น ๆ ทางตอนเหนือของจีน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ารูปปั้นนับพัน ๆ ยังคงถูกฝังอยูใต้ดินที่แหล่งโบราณคดี ซึ่งไม่ได้ถูกค้นพบจนกระทั่งปี คริสต์ศักราช ๑๙๗๔ (พุทธศักราช ๒๕๑๗) จักรพรรดิฉิน (สวรรคตปี ๒๑๐ ก่อนคริสต์ศักราช) เป็นจักรพรรดิองค์แรกผู้รวบรวมจีน สุสานยังคงถูกฝังอยู่ใต้ดิน รายล้อมด้วยเหล่านักรบดินเผาที่ศูนย์กลางของบริเวณ ได้รับการออกแบบให้สะท้อนถึงผังเมืองของเมืองหลวงเชียนหยาง รูปปั้นเหล่านั้นไม่เหมือนกันเลยมีม้า รถรบ และอาวุธ เหล่านี้เป็นงานชิ้นเอกที่มีความเหมือนจริง และเป็นแหล่งประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่

 อุทยานนี้ซึ่งเคยมีชื่อว่า อุทยานแห่งชาติอูลูรู (Ayers Rock-Mount Olga) มีลักษณะสวยงามแปลกตาด้วยรูปแบบทางภูมิทัศน์ ซึ่งครอบคลุมพื้นทรายสีแดง เป็นที่ราบกว้างใหญ่ในออสเตรเลียกลาง อูลูรู แท่งหินมหึมา และคาตาทจูตา หินรูปโดมที่ตั้งอยู่ทางใต้ของอูลูรู ก่อให้เกิดระบบความเชื่อดั้งเดิมของสังคมมนุษย์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่งในโลก เจ้าของประเพณีอูลูรู-คาตาทจูตา ก็คือชาว Anaugu อบอริจิน

ที่ตั้งเมืองศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนานี้รู้จักในชื่อว่าเมืองแห่งเซนกาดาคาลาปุระ (Senkadagalapura) เป็นเมืองหลวงสุดท้ายของพระเจ้าแผ่นดินสิงหล ผู้ทรงอุปถัมภ์วัฒนธรรมดินาฮาลา (Dinahala) ที่รุ่งเรืองมามากกว่า ๒,๕๐๐ ปี จนกระทั่งอังกฤษเข้ายึดครองศรีลังกาในปีคริสต์ศักราช ๑๘๑๕ (พุทธศักราช ๒๓๕๘) เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของวัดแห่งพระบรมสารีริกธาตุ (พระทนต์ของพระพุทธเจ้า) เป็นสถานที่พุทธศาสนิกชนเดินทางมาแสวงบุญ

เมืองกัลล์ สร้างโดยชาวโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) ได้พัฒนาถึงระดับสูงสุดในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๓) ก่อนที่อังกฤษจะเข้ายึดครอง เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของเมืองที่เข้มแข้ง ที่สร้างโดยชาวยุโรปในเอเชียใต้และเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ แสดงให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบสถาปัตยกรรมยุโรปกับประเพณีดั้งเดิมของเอเซียใต้

หลวงพระบางเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการหลอมรวมสถาปัตยกรรมตามประเพณีดั้งเดิม และโครงสร้างเมืองของลาวกับสถาปัตยกรรมยุโรปยุคอาณานิคม ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙-๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๔-๒๕) มีการอนุรักษ์ภูมิทัศน์เมืองไว้เป็นอย่างดี แสดงให้เห็นขั้นตอนสำคัญในการผสมผสานวัฒนธรรมที่แตกต่าง ๒ วัฒนธรรมเข้าด้วยกัน

ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของจำปาสักและอาณาบริเวณของวัดพู เป็นภูมิทัศน์ที่ได้วางผังและรักษาสภาพเดิมไว้เป็นอย่างดีมานานกว่า ๑,๐๐๐ ปี เป็นรูปแบบของศาสนาฮินดูที่มีความสัมพันธ์ระหว่างธรรมชาติกับมนุษย์ ใช้แกนจากยอดเขาไปยังฝั่งแม่น้ำแสดงให้เห็นรูปแบบวัด อาราม การประปาบนพื้นที่ประมาณ ๑๐ ตารางกิโลเมตร การวางผังเมืองริมฝั่งแม่น้ำโขงเป็นส่วนหนึ่งของบริเวณนี้เช่นเดียวกับภูเขาภูเก้า ทั้งหมดนี้แสดงถึงพัฒนาการตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๕-๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๑๐-๒๐) ที่มีความสัมพันธ์กับอาณาจักรเขมร

บริเวณนี้ส่วนใหญ่เป็นป่าร้อน ทอดยาวไปตามชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย ๔๕๐ กิโลเมตร บริเวณนี้เป็นแหล่งของพืชนานาชนิดมากมายกระจายอยู่ทั่วไป รวมทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น จิงโจ้ และนกร้องเพลง และสัตว์พืชตระกูลต่าง ๆ ที่หายากและใกล้สูญพันธุ์

วีกันสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) เป็นตัวอย่างของการวางผังเมืองที่ดียุคอาณานิคมสเปนในเอเซีย สถาปัตยกรรมสะท้อนให้เห็นการนำองค์ประกอบทางวัฒนธรรมจากที่อื่นมารวมไว้ที่ฟิลิปปินส์ เช่น จากจีน และยุโรป เป็นผลให้เกิดวัฒนธรรมและภูมิทัศน์ของเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ ในเอเซียตะวันออกและเอเซียตะวันออกเฉียงใต้

ตั้งอยู่บนภูเขาคล้ายที่ราบอยู่ห่างจากเมืองโบปาลราว ๔๐ กิโลเมตร บริเวณสาญจีประกอบด้วยกลุ่มอนุสรณ์สถานทางพุทธศาสนา (แท่งหินขนาดใหญ่ พระราชวัง โบสถ์วิหาร และวัดวาอาราม) ทั้งหมดได้รับการอนุรักษ์ต่าง ๆ กัน ส่วนใหญ่กำหนดอายุได้ประมาณ ๒๐๐-๑๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่นี่เป็นสถานที่สำคัญทางศาสนาพุทธที่เก่าแก่ที่สุดที่หลงเหลืออยู่ และเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนาในอินเดียจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๑๒ (พุทธศตวรรษที่ ๑๗)

อิตชานคาลา เป็นเมืองชั้นในสร้างด้วยกำแพงอิฐสูง ๑๐ เมตร ตั้งอยู่ในโอเอซิสคิว่า (Khiva) ซึ่งเป็นที่พักแห่งสุดท้ายของกองคาราวานก่อนข้ามทะเลทรายเข้าสู่อิหร่าน แม้ว่าจะมีซากโบราณเหลืออยู่ไม่มากนัก แต่ก็เป็นตัวอย่างที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างต่อเนื่อง ให้เห็นถึงสถาปัตยกรรมมุสลิมในเอเซียกลาง ยังมีอาคารโดดเด่นหลายแห่ง เช่น สุเหร่าจูมา (Djuma) สุสานและมาดราซาส (madrasas) และพระราชวัง ๒ แห่งซึ่งสร้างตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ (พุทธศตวรรษที่ ๒๔) โดยอัลลา คูลลี ข่าน(Alla-Kulli-Khan)

ภูเขาหวงซานเป็นที่รู้จักกันว่า เป็น “ภูเขาที่งดงามที่สุดของจีน” เป็นที่กล่าวถึงผ่านงานศิลปะและวรรณคดีในช่วงงดงาม (ที่ดี) ของประวัติศาสตร์จีน (เช่น ซานสุ่ย “ภูเขาและน้ำ” รูปแบบของกลางคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖) (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) ปัจจุบันมันก็ยังคงมีเสน่ห์เช่นเดิม สำหรับผู้มาเยี่ยมเยือน กวี จิตรกร และช่างภาพ ผู้ซึ่งมาท่องเที่ยว ณ ที่นี้ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่ามีทิวทัศน์สวยงามมหัศจรรย์ ซึ่งเกิดจากยอดเขาหินแกรนิตและหินซึ่งโผล่ขึ้นเหนือทะเลเมฆ

ภูมิทัศน์อุทยานตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของนิวซีแลนด์ มีรูปร่างเป็นอ่าวแคบชัน ชายฝั่งหิน หน้าผาสูง ทะเลสาบ และน้ำตก เนื่องจากถูกธารน้ำแข้งกัดเซาะอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน พื้นที่ ๒ ใน ๓ ของอุทยานปกคลุมด้วยต้นบีช (beech) และ    โปโดคารพส์ (podocarps) ซึ่งบ้างก็มีอายุมากกว่า ๘๐๐ ปี ในเขตอุทยานมีเคีย (kea) หรือนกแก้วแห่งภูเขาสูงพันธุ์เดียวในโลก เช่นเดียวกับนกหายากและใกล้สูญพันธุ์อย่างทาคาเฮ (takahe) นกขนาดใหญ่ซึ่งบินไม่ได้

วัดในถ้ำแห่งนี้เป็นสถานที่แสวงบุญอันศักดิ์สิทธิ์มากว่า ๒๒ ศตวรรษแล้ว ประกอบด้วยถ้ำในศาสนาพุทธ สถานที่สำคัญทางศาสนา ๕ แห่ง จึงเป็นวัดในถ้ำที่ใหญ่ที่สุดและอนุรักษ์ไว้ในสภาพที่ดีที่สุดในศรีลังกา พร้อมกับจิตรกรรมในศาสนาพุทธภายในพื้นที่ ๒,๑๐๐ ตารางเมตรและประติมากรรมพระพุทธรูป ๑๕๗ องค์

สุโขทัยเป็นเมืองหลวงแรกของอาณาจักรสยามระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ ๑๓-๑๔ (พุทธศตวรรษที่ ๑๘-๑๙) เมืองนี้มีสิ่งก่อสร้างสวยงามมากมายที่แสดงให้เห็นถึงยุคเริ่มแรกของสถาปัตยกรรมไทย อารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ซึ่งพัฒนาอยู่ในอาณาจักรสุโขทัยได้ซึมซับอิทธิพลและประเพณีโบราณมากมายของท้องถิ่น ผสมผสานเข้ากันเป็นศิลปะสุโขทัย

บ้านเชียงได้ชื่อว่าเป็นถิ่นฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ที่ค้นพบในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ แสดงให้เห็นขั้นตอนสำคัญของวิวัฒนาการทางวัฒนธรรม สังคม และวิชาการของมนุษย์ รวมทั้งแสดงหลักฐานของการเกษตรกรรม แหล่งผลิตและการใช้โลหะในภูมิภาค

อยุธยาเป็นเมืองหลวงแห่งที่ ๒ ของประเทศไทย สร้างขึ้นในปีคริสต์ศักราช ๑๓๕๐ (พุทธศักราช ๑๘๙๓) ต่อจากสุโขทัย เมืองนี้ถูกพม่าทำลายลงในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๓) ซากที่เหลืออยู่ประกอบด้วยศาสนสถานแสดงความยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์

หมู่เกาะ ๒ แห่งนี้ตั้งอยู่ในมหาสมุทรใต้ มียาวประมาณ ๑,๗๐๐ กิโลเมตรจากทวีปแอนตาร์กติกา และห่างจากเพิร์ธไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ๔,๑๐๐ กิโลเมตร ในฐานะที่เป็นเกาะภูเขาไฟ ๒ แห่งที่ยังไม่สงบ ทำให้เปรียบเสมือนหน้าต่างที่มองเข้าไปในโลก ฉะนั้นจึงเปิดโอกาสให้เข้าไปสังเกตขบวนการที่กำลังเป็นไปของการก่อตัวของพื้นผิวและการเคลื่อนไหวของน้ำแข็ง คุณค่าของเกาะเฮิร์ดและหมู่เกาะแมกดอนัลด์ในแง่ของการสงวนสิ่งที่สูญพันธุ์ไปแล้ว อยู่ที่การอนุรักษ์พืชและสัตว์พื้นถิ่น และไม่ปรากฏพืชและสัตว์จากบริเวณอื่น ตลอดจนการรุกรานของมนุษย์

อ่าวฉลามอยู่ที่ปลายสุดด้านตะวันตกของทวีปออสเตรเลีย ตัวเกาะและแผ่นดินโดยรอบมีลักษณะทางธรรมชาติที่ไม่เหมือนใคร แปลงหญ้าทะเลที่กว้างใหญ่นับว่าใหญ่ที่สุดและอุดมสมบูรณ์ที่สุดในโลก (๔,๘๐๐ ตารางกิโลเมตร) เป็นแหล่งพยูน และฟอสซิลของสาหร่ายทะเลที่เรียกว่า Stromatolites อ่าวฉลามยังเป็นถิ่นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ใกล้สูญพันธุ์ ๕ ชนิด

หลังจากพ่ายแพ้แก่จักรพรรดิฮูมายัน (Humayun) แห่งโมกุลแล้ว เชอร์ ชาห์ ซูร์ (Sher Shah Suri) ได้สร้างเมืองที่เข้มแข็งขึ้นที่โรห์ทาส ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญในตอนเหนือของบริเวณซึ่งปัจจุบันคือปากีสถาน เมืองนี้ไม่เคยถูกพายุและอยู่รอดมาในสภาพสมบูรณ์จนถึงปัจจุบัน บริเวณป้อมปราการประกอบด้วยกำแพงแข็งแรงมหึมา ซึ่งทอดยาวไปมากกว่า ๔ กิโลเมตร มีป้อมปืนและประตูทางเข้าขนาดใหญ่ ป้อมโรห์ทาสเรือเรียกอีกชื่อว่า กีลา โรห์ทาส (Qila Rohtas) เป็นตัวอย่างสถาปัตยกรรมทางทหารแบบมุสลิมยุคต้นในเอเซียกลางและใต้

บริเวณนี้ครอบคลุมพื้นที่ ๒๓ กิโลเมตร ระหว่างอุทยานแห่งชาติตาพระยาที่ชายแดนติดกับกัมพูชาทางตะวันออกและอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ทางตะวันตก บริเวณนี้เป็นที่อยู่ของพืชพันธุ์ไม้มากกว่า ๘๐๐ ตระกูล สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ๑๑๒ สายพันธุ์ (ในจำนวนสัตว์เหล่านั้นมีชะนี ๒ สายพันธุ์) มีนก ๓๙๒ ตระกูล สัตว์เลื้อยคลาน ๒๐๐ พันธุ์ รวมทั้งสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ อุทยานแห่งชาตินี้มีความสำคัญระดับนานาชาติ ในการอนุรักษ์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใกล้สูญพันธุ์ นก และสัตว์เลื้อยคลานพันธุ์ต่าง ๆ ซึ่ง ๑๙ ชนิดอยู่ในกลุ่มเสี่ยง ๔ ชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ และ ๑ ชนิดเหลือจำนวนน้อยมากจนน่าเป็นห่วง บริเวณนี้มีระบบนิเวศน์ป่าเขตร้อนที่สำคัญ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยระยะยาวของตระกูลพืชและสัตว์เหล่านี้

แหล่งนี้มีบริเวณกว้างใหญ่ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า ๖๐๐,๐๐๐ เฮคเตอร์ ยาวไปตามเขตชายแดนพม่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นป่าดิบเป็นตัวอย่างของบริเวณที่มีป่านานาชนิดหนาแน่นในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลากหลายชนิด ซึ่งเป็นสัตว์ขนาดใหญ่เลี้ยงลูกด้วยนมร้อยละ ๗๗ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งช้างและเสือ) มีนกขนาดใหญ่ร้อยละ ๕๐ และสัตว์บกที่ไม่มีกระดูกสันหลังร้อยละ ๓๓ สัตว์ทั้งหมดนี้พบได้ในบริเวณนี้

สถานที่สำคัญศาสนาพุทธมีอายุระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ ๘-๙ (พุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๔) ตั้งอยู่บนเกาะชวากลาง องค์เจดีย์สร้างเป็น ๓ ส่วนลดหลั่นกัน โดยส่วนฐานเป็นลานสี่เหลี่ยมซ้อนกัน ๕ ชั้น ส่วนกลางเป็นลานวงกลม ๓ ชั้น และบนลาน กลมชั้งสูงสุดมีพระสถูปตั้งสูงขึ้นไปอีก กำแพงและลูกกรงประดัตกแต่งด้วยการสลัก ครอบคลุมบริเวณทั้งหมดถึง ๒,๕๐๐ ตารางกิโลเมตร รอบ ๆ ลานวงกลมเป็นสถูปฉลุลาย ๗๒ องค์ ภายในแต่ละองค์บรรจุพระพุทธรูป อนุสรณ์สถานนี้ได้รับการบูรณะจากยูเนสโก ในระหว่างปีคริสต์ศักราช ๑๙๗๐-๑๙๗๙ (พุทธศักราช ๒๕๑๓-๒๕๒๒)

ที่ตั้งแหล่งโบราณคดีขุดค้นพบตั้งแต่ปี คริสต์ศักราช ๑๙๓๖-๑๙๔๑ (พุทธศักราช ๒๔๗๙-๒๔๘๖) พบฟอสซิลมนุษย์ และต่อมาก็พบฟอสซิลของ Meganthropus erectus/Homo erectus จำนวน ๕๐ ซาก โดยครึ่งหนึ่งเป็นฟอสซิลมนุษย์ เป็นที่อยู่อาศัยมาในอดีตราว ๑ ล้านปีครึ่ง ซังงีรันเป็นสถานที่สำคัญที่ทำให้เราเข้าใจวิวัฒนาการของมนุษย์มากขึ้น

บูคาราตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหม มีอายุมากกว่า ๒,๐๐๐ ปี เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของเมืองยุคกลางในเอเซียกลาง อาคารบ้านเรือนยังคงมีสภาพสมบูรณ์ อนุสรณ์สถานที่น่าสนใจเป็นพิเศษ ได้แก่ สุสานฝังศพของอิสมาอิล ซามานี (Ismail Samani) เป็นงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมมุสลิม ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๐ (พุทธศตวรรษที่ ๑๕) และมาดราซาส (madrasas) ของคริสต์ศตวรรษที่ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒) หลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก

เมืองประวัติศาสตร์ซามาร์คานเป็นศูนย์กลาง และเบ้าหลอมวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโลก เมืองถูกสร้างในศตวรรษ ๗ ก่อนคริสต์ศักราช เป็นเมืองอฟราเซียบ (Afrasiab)โบราณ ซามาร์คานพัฒนาถึงขีดสูงสุดในสมัยทูมูริด (Tumurid) จากคริสต์ศตวรรษที่ ๑๔-๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๑๙-๒๐) อนุสรณ์สถานหลัก ๆ มีสุเหร่ารีจีสถาน (Registan) และมาดราซาส (madrasas) สุเหร่าบีบีคานัม บริเวณชาคี-ซินดา (Shakhi-Zinda) กู-อีมีร์ (Gur-Emir) และหอดูดาวอูลูเบค (Ulugh-Beg)

อุทยานแห่งชาติตั้งอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของชวาแถบไหล่ทวีปซุนดา รวมคาบสมุทรอูจุงกูลอน เกาะนอกฝั่ง และรวมถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติกรากะตั้ว (Krakatoa) ด้วย นอกเหนือจากธรรมชาติสวยงามพร้อมกับลักษณะธรณีวิทยาที่น่าสนใจเพื่อการศึกษาภูเขาไฟบนแผ่นดินตอนใน อุทยานแห่งชาตินี้ยังมีป่าฝนพื้นที่ต่ำในที่ราบชวา สัตว์และพืชใกล้สูญพันธุ์ รวมถึงแรดชวา

เกาะภูเขาไฟนี้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ ๕,๗๐๐ ตัว ด้วยลักษณะและนิสัยใจคอที่ก้าวร้าว ทำให้พวกมันถูกเรียกว่า “มังกรโคโมโด” สัตว์เหล่านี้ไม่มีที่อื่นในโลก ดังนั้นจึงเป็นที่น่าสนใจของบรรดานักวิทยาศาสตร์ที่จะมาศึกษาทฤษฎีของวิวัฒนาการ เนินเขาที่ขรุขระของท้องทุ่งที่ปราศจากต้นไม้และบริเวณที่มีพืชหนาม ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงกับหาดทรายขาวกระจ่าง และน้ำสีฟ้าม้วนตัวไปเหนือปะการัง

เกาะนี้กว้าง ๕ กิโลเมตรและยาว ๓๔ กิโลเมตร เป็นเกาะกลางในมหาสมุทรใต้ (Southern Ocean) ทอดยาวห่างไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของทาสเมเนีย ๑,๕๐๐ กิโลเมตร และอยู่ครึ่งทางระหว่างทวีปออสเตรเลียและทวีปแอนตาร์กติกา เกาะนี้เป็นยอดซึ่งโผล่ขึ้นเหนือน้ำของแนวเขาแมคควารี ยอดเขานี้อยู่ในตำแหน่งที่แผ่นเปลือกโลกอินโด-ออสเตรเลียนพบกับแผ่นแปซิฟิค เป็นบริเวณที่มีความสำคัญมากทางด้านการอนุรักษ์ทางภูมิศาสตร์ เพราะเป็นแห่งเดียวในโลกนี้ ที่ซึ่งหินจากเปลือกโลก (ใต้พื้นมหาสมุทร ๖ กิโลเมตร) โผล่ขึ้นมาเหนือระดับน้ำทะเล ที่แห่งนี้รวมตัวอย่างที่ดีที่สุดของหินภูเขาไฟ และหินชนิดอื่น ๆ

เกาะนี้ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย มีความยาว ๑๒๒ เมตร เป็นเกาะทรายใหญ่ที่สุดในโลก ป่าฝนที่ยังหลงเหลือเติบโตบนผืนทราย และทะเลสาบน้ำจืดครึ่งหนึ่งของโลกที่พบได้ที่เกาะนี้ การสลับสีเปลี่ยนที่ผสมกลมกลืนระหว่างสันทราย ป่าฝนแถบร้อนและทะเลสาบทำให้เกาะนี้ไม่ธรรมดา

หุบเขาจิวไจ้โกวมีพื้นที่ ๗๒,๐๐๐ เฮคเตอร์ อยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน หุบเขามีความสูงมากกว่า ๔๘,๐๐๐ เมตร ประกอบด้วยระบบนิเวศน์ที่มีหลากหลายทางชีวภาพ มีภูมิทัศน์ที่สวยงามและน่าสนใจด้วยพื้นที่เป็นแนวกรวยแคบ ๆ และน้ำตกสวย มีนกกว่า ๑๔๐ พันธุ์อาศัยอยู่ที่นี่ รวมทั้งพันธุ์ไม้และสัตว์หลายชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ รวมทั้งแพนด้ายักษ์และทาคินเสฉวน

ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเสฉวน (Sichuan) หุบเขาฮวงลอง (Huanglong) ประกอบด้วยยอดเขาปกคลุมด้วยหิมะ และตะวันออกสุดของธารน้ำแข็งทั้งหมดของจีน นอกจากทิวทัศน์ของเขาแล้วก็ยังมีระบบนิเวศน์ของป่าที่หลากหลาย และภูเขาหินปูนรูปร่างแปลกตา น้ำตกและน้ำพุร้อน ในบริเวณนี้มีสัตว์ใกล้สูญพันธุ์หลายชนิด รวมทั้งหมีแพนด้ายักษ์ และลิงเสฉวนสีทองจมูกแบนสีชมพู

บริเวณนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๐ (พุทธศตวรรษที่ ๑๕) เป็นวัดในศาสนาฮินดูที่ใหญ่ที่สุดเพื่อบูชาพระศิวะในอินโดนิเซีย เหนือขึ้นไปจากศูนย์กลางของพื้นที่สี่เหลี่ยมจตุรัส คือ โบสถ์ ๓ หลัง มีภาพแกะสลักเล่าเรื่องรามเกียรติ์ เพื่ออุทิศถวายแด่เทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่ทั้ง ๓ องค์ของฮินดู (พระศิวะ พระวิษณุ และพระพรหม) และสัตว์เทพพาหนะ

อุทยานนี้แสดงให้เห็นภูมิทัศน์ที่แปลกตาของภูเขาหินปูนที่มีแม่น้ำอยู่ใต้ดิน ลักษณะเด่นของแม่น้ำก็คือ ไหลตรงไปสู่ทะเล และส่วนที่อยู่ต่ำลงไปนั้นอยู่ใต้อิทธิพลของกระแสน้ำขึ้นน้ำลง บริเวณนี้ยังแสดงให้เห็นถิ่นฐานสำคัญ สำหรับการอนุรักษ์ความแตกต่างทางชีวภาพ บริเวณนี้มีระบบนิเวศน์แบบ "ภูเขาถึงทะเล" และมีผืนป่าที่สำคัญที่สุดในเอเซียอยู่หลายแห่ง

อุทยานครอบคลุมพื้นที่ ๓๓,๒๐๐ เฮคเตอร์ รวมถึงเกาะปะการังทางเหนือและใต้ เป็นตัวอย่างของเกาะปะการังที่มีพันธุ์สัตว์ทะเลหนาแน่นมาก เกาะเล็ก ๆ ทางเหนือเป็นที่อยู่ของนกและเต่าทะเล บริเวณนี้เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของแนวปะการังเก่าแก่ ที่ก่อตัวเป็นกำแพงสูงถึง ๑๐๐ เมตร ทะเลสาบกว้างใหญ่และเกาะปะการัง ๒ เกาะ

ฮิเมจิโจ เป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมปราสาทญี่ปุ่นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒) ที่ยังหลงเหลืออยู่ บริเวณปราสาทประกอบด้วยอาคาร ๘๓ หลัง พร้อมด้วยระบบการป้องกันที่มีประสิทธิภาพ สืบย้อนไปถึงระยะแรก ๆ ของยุคโชกุน ตัวปราสาทเป็นงานไม้ชิ้นเอกที่ผสมผสานการใช้งานเข้ากับความงดงามสุนทรียศาสตร์ มีความสง่างามล้อมรอบด้วยกำแพงสีขาว แสดงความสัมพันธ์ระหว่างวัสดุสิ่งก่อสร้าง และการวางโครงหลังคา

ยากุชิมะตั้งอยู่บนตอนในของเกาะยากุ ตรงบริเวณที่บรรจบกันของเขตพาลีอาร์กติกและบริเวณชีวภาพตะวันออก ยากุชิมะป็นที่อยู่ของพืชประจำถิ่นมากมายราว ๑,๙๐๐ สายพันธุ์ รวมทั้งตัวอย่างโบราณของซูกิ (สนญี่ปุ่น) นอกจากนี้ยังมีป่าโบราณแบบเขตอากาศอบอุ่น ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเกาะนี้อีกด้วย

บริเวณนี้อยู่ในภูเขาทางตอนเหนือของฮอนชู ซึ่งรวมเอาป่าเขตอากาศหนาวที่บริสุทธิ์ผืนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ซึ่งมีต้นไม้ประเภทบีชที่ครั้งหนึ่งเคยปกคลุมที่ลาดเชิงเขาทางเหนือของญี่ปุ่น ป่านี้มีหมีสีดำ และนกราว ๆ ๘๗ สายพันธุ์

เจ้าชายสิทธัตถะ โคตมะ พระพุทธเจ้า ประสูติเมื่อ ๖๒๓ ปีก่อนคริสต์ศักราช ในสวนลุมพินีอันเลื่องชื่อซึ่งต่อมากลายเป็นสถานที่แสวงบุญ ในหมู่ผู้แสวงบุญนั้นมีจักรพรรดิอโศกมหาราช พระองค์ได้ตั้งเสาหินเป็นเครื่องสักการะบูชาไว้ที่นั่น บริเวณนี้ในปัจจุบันถูกพัฒนาเป็นศูนย์กลางแห่งการแสวงบุญของชาวพุทธ โดยมีวัตถุทางโบราณคดีที่เกี่ยวพันกับการประสูติของพระพุทธเจ้า เป็นเอกลักษณ์สำคัญ

แองกอร์เป็นโบราณสถานที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีพื้นที่กว้างใหญ่กว่า ๔๐๐ ตารางกิโลเมตร รวมบริเวณป่าด้วย อุทยานโบราณแองกอร์เป็นที่ตั้งของซากที่เหลือของเมืองหลวงต่าง ๆ ของอาณาจักรเขมร ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๙-๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๑๔-๒๐) รวมถึงนครวัดนครธม ปราสาทบายน อันงดงามด้วยการประดับประดาด้วยประติมากรรมมากมาย UNESCO ได้จัดตั้งโครงการอย่างกว้างขวาง เพื่อป้องกันสถานที่และบริเวณโดยรอบ

อ่าวฮาลองเป็นอ่าวหนึ่งในพื้นที่ของอ่าวตังเกี๋ย (Tonkin) รวมเกาะมากกว่า ๑,๖๐๐ เกาะ ทำให้มีทิวทัศน์ทะเลที่งดงามด้วยแท่งหินปูน เกาะส่วนใหญ่ไม่มีผู้อาศัย และยังไม่มีมนุษย์เข้าไปถึง แต่มีทิวทัศน์สวยงามและความน่าสนใจทางชีวภาพ

โบสถ์ทั้ง ๔ หลัง หลังแรกสร้างโดยชาวสเปนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) นั้นตั้งอยู่ในกรุงมะนิลา ซานตามาเรีย ปาโออาย และมิอากาโอ รูปแบบทางสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์คือ การแสดงความเป็นบาโรคของยุโรปโดยช่างฝีมือชาวจีนและฟิลิปปินส์

เมืองเว้ถูกสร้างเป็นเมืองหลวงของเวียดนาม ในปีคริสต์ศักราช ๑๘๐๒ (พุทธศักราช ๒๓๔๕) เมืองเว้ไม่เพียงแต่เป็นศูนย์กลางทางการเมืองเท่านั้น แต่ยังเป็นศูนย์กลางศาสนาและวัฒนธรรมด้วย ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหงียน (Nguyen) จนถึงปีคริสต์ศักราช ๑๙๔๕ (พุทธศักราช ๒๔๘๘) แม่น้ำหอม (Perfume) ไหลคดเคี้ยวผ่านกลางเมืองหลวง เมืองอิมพิเรียล เมืองต้องห้าม (Forbidden Purple City) และเมืองชั้นใน ทำให้เมืองนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติงดงาม

เกียวโตซึ่งสร้างในคริสต์ศักราช ๗๙๔ (พุทธศักราช ๑๓๓๗) ตามแบบเมืองหลวงของจีนโบราณ เป็นเมืองหลวงสำคัญของจักรวรรดิญี่ปุ่น ยุคเริ่มแรกจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ (พุทธศตวรรษที่ ๒๔) ในฐานะที่เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมามากกว่า ๑,๐๐๐ ปี เกียวโตแสดงให้เห็นพัฒนาการของสถาปัตยกรรมไม้แบบญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาปัตยกรรมที่เกี่ยวกับศาสนา และศิลปะของสวนญี่ปุ่นซึ่งมีอิทธิพลการจัดภูมิทัศน์สวนทั่วโลก

ริเวอร์สเลย์และนาวาคูทตั้งอยู่ทางเหนือและทางใต้ตามลำดับของออสเตรเลียตะวันออก จัดอยู่ในกลุ่ม ๑๐ แห่งของแหล่งฟอสซิลสำคัญของโลก ทั้ง ๒ แห่งแสดงให้เห็นวิวัฒนาการของดอกไม้ที่เป็นเอกลักษณ์ของออสเตรเลีย

Mountain Resort (พระราชวังฤดูร้อนของราชวงศ์ชิง) อยู่ในมณฑลเหอเป่ย ถูกสร้างระหว่างปีคริสต์ศักราช ๑๗๐๓-๑๗๙๒ (พุทธศักราช ๒๒๔๖-๒๓๓๕) เป็นหมู่พระที่นั่งที่กว้างใหญ่และไพศาลสำหรับบริหารราชการ และมีอาคารสำหรับพิธีต่าง ๆ วัดมีหลายรูปแบบสถาปัตย์ ในส่วนของสวนก็เป็นการผสมผสานระหว่างภูมิประเทศที่เป็นทะเลสาบ ทุ่งหญ้า และป่า สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งประวัติศาสตร์อารยธรรมของพัฒนาการสุดท้ายของสังคมขุนนางในจีน

ศาล สุสาน และคฤหาสน์ของครอบครัวขงจื๊อ นักปราชญ์ นักการเมือง และนักการศึกษาผู้ยิ่งใหญ่แห่งคริสต์ศตวรรษที่ ๖-๕ ก่อนคริสต์ศักราช ตั้งอยู่ที่ชูฟู่ในจังหวัดซานตง สถานที่นี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงขงจื๊อ ในปี ๔๗๘ ก่อนคริสต์ศักราช ศาลถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่มากกว่าหลายศตวรรษ ปัจจุบันประกอบด้วยอาคารกว่า ๑๐๐ หลัง สุสานประกอบด้วยหลุมฝังศพขงจื๊อ และซากที่เหลืออยู่ของผู้สืบเชื้อสายกว่าแสน บ้านเล็ก ๆ ของตระกูลขง ถูกพัฒนาให้เป็นที่อยู่ขนาดมหึมาของพวกขุนนาง ซึ่งบัดนี้ยังเหลือซากอาคารอยู่ ๑๕๒ หลัง กลุ่มอนุสรณ์สถานชูฟู่ยังคงรักษาไว้ ซึ่งลักษณะทางศิลปะและประวัติศาสตร์ที่โดดเด่น ทั้งนี้เนื่องจากการอุทิศและความเสียสละของจักรพรรดิจีนที่สืบต่อมามากกว่า ๒,๐๐๐ ปี

วังและโบสถ์วิหารซึ่งเป็นศูนย์กลางของหมู่อาคารทางอาณาจักรและศาสนจักร เป็นตัวอย่างความสำเร็จทางด้านสถาปัตย์และศิลปะของราชวงศ์หยวน หมิง และชิงของจีน สถานที่นี้ตั้งอยู่ในหุบเขา และอยู่บนเนินลาดของทิวเขาอู่ตังในมณฑลหูเป่ย สถานที่นี้ถูกสร้างเป็นอาคารสลับซับซ้อนในช่วงราชวงศ์หมิง (คริสต์ศตวรรษที่่ ๑๔-๑๗/ พุทธศตวรรษที่ ๑๙-๒๒) ประกอบด้วยอาคารแบบเต๋าจากต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒) มันแสดงให้เห็นมาตรฐานสูงสุดของศิลปะและสถาปัตยกรรมจีนในระยะกว่า ๑,๐๐๐ ปี

พระราชวังโปตาลาเป็นวังฤดูหนาวของดาไลลามะ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาพุทธแบบทิเบต และมีหุบเขาเป็นศูนย์กลางการบริหารแบบดั้งเดิมของทิเบต กลุ่มอาคารประกอบด้วยวังสีขาวและสีแดงพร้อมด้วยอาคารบริวาร วังสร้างอยู่บนเขาหินสีแดงกลางหุบเขาลาซา สูงกว่าระดับน้ำทะเล ๓,๗๐๐ เมตร สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) เช่นเดียวกันก็คือวัดโจคังนับเป็นกลุ่มอาคารของพุทธศาสนาที่โดดเด่น สำหรับ Norbulingka วังฤดูร้อนเก่าของดาไลลามะ สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ เป็นงานชิ้นเอกของศิลปะทิเบต ความงามและความเป็นต้นกำเนิดของสถาปัตย์ของสถานที่ ๓ แห่งนี้ รวมทั้งการประดับประดาที่งามเลิศและการผสมผสานที่กลมกลืนกับภูมิประเทศที่โดดเด่น เพิ่มความน่าสนใจให้แก่สถานที่ประวัติศาสตร์และศาสนาแห่งนี้เป็นอันมาก

เป็นเวลา ๒,๐๐๐ ปีมาแล้วที่ทุ่งนาข้าวที่สูงแห่งอิฟูเกา (Ifugao) ได้ทำอยู่รอบ ๆ ภูเขา ความรู้นี้ได้ถูกส่งต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น และการแสดงออกของประเพณีอันศักดิ์สิทธิ์ และความสมดุลของสังคมที่ละเอียดอ่อน ได้ช่วยกันสร้างสรรค์ความงามของภูมิทัศน์ ซึ่งแสดงถึงความกลมกลืนระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม

หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตภูเขาโดดเดี่ยวจากโลกภายนอกมาช้านาน ผู้คนยังชีพด้วยการปลูกหม่อนและเลี้ยงไหม ลักษณะของบ้านเป็นแบบแกสโช (Gassho) ขนาดใหญ่ หลังคามุงจาก เป็นตัวอย่างของบ้านที่พบเพียงแห่งเดียวในญี่ปุ่น ถึงแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ แต่หมู่บ้านโอกิมาชิ (Ogimachi) ไอโนกูระ (Ainokura) และซูกานูมา (Suganuma) ยังเป็นตัวอย่างวิถีชีวิตประเพณีแบบดั้งเดิมที่ปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมและสภาพแวดล้อมทางสังคมและเศรษฐกิจ

ถ้ำถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ ๘ บนพื้นที่ลาดของภูเขาโตฮัม (Toham) ภายในมีพระพุทธรูปพระเนตรมองทะเลในปาง bhumisparsha mudra แวดล้อมด้วยรูปปั้นของเทพเจ้า พระโพธิสัตว์ และสาวก ทุกองค์แกะสลักแบบนูนสูงและนูนต่ำที่เหมือนจริง นับว่าเป็นงานพุทธศิลป์ชิ้นเอกในตะวันออกไกล วัดพุลกุกซา (สร้างในปี คริสต์ศักราช ๗๗๔/ พุทธศักราช ๑๓๑๗) และถ้ำซกกุรัมเป็นสถาปัตยกรรมทางศาสนาที่มีความสำคัญมาก

วัดแฮอินชาบนภูเขาคายา (Kaya) เป็นที่เก็บรักษาพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี เป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลทางพุทธศาสนาที่สมบูรณ์ที่สุด โดยสลักไว้บนแท่งไม้จำนวน ๘๐,๐๐๐ แท่ง ระหว่างปีคริสต์ศักราช ๑๒๓๗-๑๒๔๘ (พุทธศักราช ๑๗๘๐-๑๗๙๑) อาคารจังยองพันจอน (Janggyeong Panjeon) อายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐) ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาแท่งไม้เหล่านั้น ซึ่งเป็นที่นับถือกันว่าเป็นงานศิลปะที่ไม่เหมือนใคร ในฐานะที่เป็นสถานที่เก็บรักษาที่เก่าแก่ที่สุด แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการประดิษฐ์และการใช้เทคนิคการอนุรักษ์เพื่อสงวนรักษาแท่งไม้เหล่านี้ไว้

จองเมียว เป็นสถานที่เก่าแก่และดั้งเดิมที่สุดของสถานที่บูชาลัทธิขงจื๊อ ที่อนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี สร้างขึ้นเพื่ออุทิศถวายแด่บรรพบุรุษแห่งราชวงศ์โชซอน (Choson) (คริสต์ศักราช ๑๓๙๒-๑๙๑๐/ พุทธศักราช ๑๙๓๕-๒๔๕๓) ศาลเจ้าแห่งนี้ยังคงอยู่ในสภาพเดิมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) และเป็นที่เก็บแผ่นป้ายคำสอนของสมาชิกรุ่นก่อน ๆ แห่งราชวงศ์ พิธีกรรมทางศาสนาเชื่อมโยงดนตรี เพลง และนาฏศิลป์ ยังคงมีปฏิบัติกัน เป็นการสืบเนื่องประเพณีโบราณที่มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ ๑๔

อนุสรณ์นี้เป็นโครงสร้างที่เหลืออยู่เพียงแห่งเดียวในพื้นที่ซึ่งถูกระเบิดปรมาณูครั้งแรกเมื่อวันที่ ๖ เดือนสิงหาคม คริสต์ศักราช ๑๙๔๕ (พุทธศักราช ๒๔๘๘) ประชาชนและเมืองฮิโรชิมาได้พยายามรักษาอาคารนี้ให้อยู่สภาพเดิมหลังจากถูกทิ้งระเบิด เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของพลังการทำลายมากที่สุดที่สร้างความหายนะต่อมนุษยชาติ และแสดงถึงความหวังสำหรับสันติภาพและการขจัดอาวุธนิวเคลียร์ในโลก

เกาะอิสึกุชิมาในทะเลปิดเซโต้ (Seto) มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาชินโตตั้งแต่ยุคแรก ศาลเจ้าแห่งแรกสร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ ๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๑) ศาลเจ้าปัจจุบันสร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๒ (พุทธศตวรรษที่ ๑๗) การจัดผังอาคารที่ผสมกลมกลืนทำให้เห็นความชำนาญด้านศิลปะและวิชาการ ศาลเจ้ามีบทบาทเปรียบเทียบเป็นสีสันและรูปแบบระหว่างภูเขาและทะเล รวมทั้งแสดงความสวยงามภูมิทัศน์ตามมโนภาพญี่ปุ่น คือการรวมธรรมชาติและการสร้างสรรค์ของมนุษย์เข้าด้วยกัน

วัดพุทธแห่งแรกในจีนถูกสร้างขึ้นที่นี่ในมณฑลเสฉวน (Sichuan) ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑ (พุทธศตวรรษที่ ๖) ท่ามกลางยอดเขาเอ๋อเหมย วัดอื่น ๆ ที่สร้างขึ้นมาทำให้บริเวณนี้ กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนา ตลอดเวลาหลายศตวรรษทำให้สมบัติทางวัฒนธรรมเพิ่มจำนวนขึ้น ที่โดดเด่นที่สุดคือพระพุทธรูปขนาดใหญ่มหึมาแห่งเล่อซาน ซึ่งแกะสลักบนด้านข้างของภูเขาในคริสต์ศตวรรษที่ ๘ (พุทธศตวรรษที่ ๑๓) เงื้อมตระหง่านอยู่เหนือบริเวณแม่น้ำ ๓ สายมาบรรจบ พระพุทธรูปสูง ๗๑ เมตรนับว่าใหญ่ที่สุดในโลก ภูเขาเอ๋อเหมยได้ชื่อว่ามีพืชพันธุ์ไม้หลากหลาย ตั้งแต่พืชเขตร้อนไปจนถึงป่าสน ต้นไม้มากมายที่นี้มีอายุมากกว่า ๑,๐๐๐ ปี

ป่าโกงกางซันดาร์บานส์ เป็นหนึ่งในป่าโกงกางหลาย ๆ แห่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก (๑๔๐,๐๐๐ เฮกเตอร์) ตั้งอยู่บนพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคา พรหมบุตร และ Meghna ณ อ่าวเบงกอล ป่านี้เชื่อมต่อกับชายแดนของอินเดีย (อันเป็นที่ตั้งมรดกโลก Sundarbans) ซึ่งได้รับการประกาศในปีคริสต์ศักราช ๑๙๘๗ (พุทธศักราช ๒๕๓๐) บริเวณนี้ถูกแบ่งแยกโดยทางน้ำมากมาย เชื่อมตัดต่อกันเป็นใยแมงมุม ที่ราบที่เป็นโคลนและเกาะเล็ก ๆ ที่เป็นป่าโกงกางน้ำเค็ม บริเวณนี้เป็นตัวอย่างที่ดีเลิศของขบวนการความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตกับสิ่งแวดล้อม ที่ดำเนินไปด้วยดี ทั้งเป็นที่รู้จักกันว่ามีพันธุ์พืชหลากหลาย รวมถึง ๒๖๐ ตระกูล เสือเบงกอล และสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อื่น ๆ หลายชนิด เช่น จระเข้น้ำกร่อย และงูเหลือมอินเดีย

เป็นเมืองที่สร้างขึ้นให้เข้ากับสภาพภูมิประเทศที่ไม่ใช่พื้นที่ราบ เป็นเมืองที่มีสถาปัตยกรรมผสมผสานของวัฒนธรรมหลากหลาย ซี่งหลั่งไหลเข้าในเวลาศตวรรษ ลี่เจียงมีระบบชลประทานที่ซับซ้อน และยังใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพจนถึงปัจจุบัน

ผิงเหยาเป็นตัวอย่างของเมืองจีนสมัยฮั่นดั้งเดิมที่อยู่ในสภาพดี สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๔ (พุทธศตวรรษที่ ๑๙) ตัวเมืองแสดงให้เห็นวิวัฒนาการของรูปแบบสถาปัตยกรรม และการวางผังเมืองในยุคราชอาณาจักรจีนมากกว่า ๕ ศตวรรษ ที่น่าสนใจเป็นพิเศษคืออาคารโดดเด่นเป็นสง่า เชื่อมโยงกับระบบธนาคาร เพราะผิงเหยาเคยเป็นศูนย์กลางสำคัญของจีนทั้งหมด ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ และต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๔ และต้นพุทธศตวรรษที่ ๒๕)

เป็นสวนแบบจีนโบราณ ซึ่งสร้างภูมิประเทศตามธรรมชาติให้เป็นส่วนย่อ ไม่มีที่ไหนที่ทำให้เห็นภาพชัดเจนได้ดีกว่าสวน ๙ แห่งในเมืองประวัติศาสตร์ซูโจว เพราะเป็นที่รู้กันว่าที่นี้เป็นงานชิ้นเอกในด้านศิลปวัตถุ ย้อนไปตั้งแต่ศตวรรษที่ ๑๑-๑๙ สวนที่สะท้อนให้เห็นความสำคัญด้านจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งของความงามทางธรรมชาติในวัฒนธรรมจีนด้วยการออกแบบอย่างพิถีพิถัน

ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐) จักรพรรดิแทจงบัญชาให้สร้างพระราชวังขึ้นในบริเวณนี้ มีการตั้งสำนักงานเพื่อก่อสร้างพระราชวัง อันประกอบด้วยอาคารราชการ และที่อยู่อาศัย ภายในสวนซึ่งปรับให้เข้ากับพื้นภูมิประเทศที่ไม่ราบเรียบมีเนื้อที่ ๕๘ เฮคเตอร์ ผลที่ออกมาคือตัวอย่างที่โดดเด่นของสถาปัตยกรรม และออกแบบพระราชวังตะวันออกไกลที่ผสมกลมกลืนกับภูมิประเทศแวดล้อม

เมื่อจักรพรรดิแห่งโชซอน (Choson) พระเจ้าจองโจ (Chongjo) ทรงเคลื่อนย้ายหลุมฝังศพของพระราชบิดาไปยังเมืองซูวอน (Suwon) ในปลายศตวรรษที่ ๑๘ พระองค์ได้ทรงสร้างสิ่งก่อสร้างสำหรับป้องกันสุสานตามหลักของสถาปนิกของกองทัพที่มีอิทธิพลในยุคนั้น ผู้ซึ่งนำพัฒนาการล่าสุดในสาขาจากทั้งตะวันออกและตะวันตก กำแพงมหึมาทอดยาวไปไกลเกือบ ๖ กิโลเมตร ยังคงสภาพเดิมอยู่ กำแพงนี้มีประตูใหญ่ ๔ ประตูและหอสำหรับยิงปืน ป้อมปืนใหญ่และอื่น ๆ

เรนเนลล์ตะวันออกมีพื้นที่ ๓ ส่วนทางใต้ของเกาะเรนเนลล์ เป็นเกาะทางด้านใต้สุดของหมู่เกาะโซโลมอน เรนเนลล์มีความยาว ๘๖ กิโลเมตร และกว้าง ๑๕ กิโลเมตร เป็นเกาะปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลก พื้นที่ทั้งหมดประมาณ ๓๗,๐๐๐ เฮคเตอร์ และบริเวณทอดยาวไป ๓ ไมล์ทะเลไปยังทะเล ภูมิประเทศเด่นของเกาะคือเตกาโน (Tegano) ซึ่งเคยเป็นทะเลสาบบนเกาะปะการังมาก่อน ทะเลสาบนี้เป็นทะเลสาบในเกาะที่ใหญ่ที่สุดในมหาสมุทรแปซิฟิค (๑๕,๕๐๐ เฮคเตอร์) เป็นทะเลสาบน้ำกร่อย ซึ่งเต็มไปด้วยป่าหนาทึบ ซึ่งครอบคลุมบริเวณเกาะด้วยความสูงโดยเฉลี่ย ๒๐ เมตร บริเวณนี้เป็นห้องทดลองทางธรรมชาติสำหรับการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศที่มีพายุไซโคลนบ่อย ๆ เกาะนี้เป็นเขตปกครองและบริหารด้วยเอง

นาราเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นตั้งแต่คริสต์ศักราช ๗๑๐-๗๘๔ (พุทธศักราช ๑๒๕๓-๑๓๒๗) ช่วงระยะเวลานี้โครงสร้างของรัฐบาลแห่งชาติมีความเป็นปึกแผ่นมั่นคง นาราจึงเจริญรุ่งเรืองสูงสุดทำให้เกิดรากฐานวัฒนธรรมญี่ปุ่น สิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์ของเมือง เช่น วัดพุทธ ศาลเจ้าชินโต และพระราชวัง เป็นต้น ทำให้เข้าใจภาพการดำรงชีวิตเมืองหลวงญี่ปุ่นในคริสต์ศตวรรษที่ ๘ (พุทธศตวรรษที่ ๑๓) ซึ่งเป็นยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและวัฒนธรรมอย่างมาก

หมู่เกาะนี้เป็นกลุ่มของเกาะ ๕ เกาะ (เดอะสแนร์ (Snares) เกาะบาวน์ตี้ (Bounty) เกาะแอนติโพดิส (Antipodes) เกาะโอคแลนด์ (Auckland) และเกาะแคมพ์เบล (Campbell)) อยู่ในมหาสมุทรใต้ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนิวซีแลนด์ หมู่เกาะตั้งอยู่ระหว่างแอนตาร์ติคและกึ่งเขตร้อน (Subtropical Covergences) และทะเล เป็นบริเวณที่อุดมสมบูรณ์มาก มีความหลากหลายทางชีวภาพ มีสัตว์ป่าหนาแน่น และสัตว์เฉพาะถิ่นจำพวกนก สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง และพืชพันธุ์ต่าง ๆ หมู่เกาะนี้ได้ชื่อว่ามีนกทะเลลึก และเพนกวินจำนวนมาก หลากหลายพันธุ์ โดยรวมแล้วมีนก ๑๒๖ ตระกูล รวมทั้งนกทะเล ๔๐ ชนิด ซึ่งมีเพียง ๕ ชนิดเท่านั้นที่วางไข่ที่เกาะนี้เพียงแห่งเดียว

พระราชวังฤดูร้อนในกรุงปักกิ่ง ได้สร้างขึ้นในปีคริสต์ศักราช ๑๗๕๐ (พุทธศักราช ๒๒๙๓) ส่วนใหญ่ได้ถูกทำลายในสงครามปีคริสต์ศักราช ๑๘๖๐ (พุทธศักราช ๒๔๐๓) และในปีคริสต์ศักราช ๑๘๘๖ (พุทธศักราช ๒๔๒๙) ได้มีการปรับปรุงซ่อมแซ่มให้มีสภาพใกล้เคียงกับของเดิม พระราชวังแห่งนี้เป็นผลงานชิ้นเอกในด้านการออกแบบภูมิทัศน์สวนจีน ภูมิทัศน์ธรรมชาติของภูเขาและทะเลสาบรวมกับสิ่งปลูกสร้าง เช่น พาวิลเลี่ยน (pavilions), halls, พระราชวัง, วัดและสะพาน ในรูปแบบที่มีความกลมกลืนและความโดดเด่นสวยงาม

วิหารแห่งสวรรค์ซึ่งถูกสร้างขึ้นในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ ๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐) เป็นอาณาบริเวณที่สง่างามด้วย อาคารสำหรับพิธีทางศาสนา ตั้งอยู่ในสวนล้อมรอบด้วยป่าสนเก่าแก่ เมื่อมองดูแผนผังโดยรวมและที่ตัวอาคารแต่ละหลัง สื่อสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ระหว่างแผ่นดินและสวรรค์ โลกของมนุษย์และโลกของเทพเจ้า ซึ่งตั้งอยู่ที่ใจกลางจักรวาลของประเทศจีน และบทบาทสำคัญที่แสดงโดยจักรพรรดิภายในความสัมพันธ์นั้น

ศูนย์ประวัติศาสตร์แห่งนี้เป็นแหล่งรวมอนุสรณ์สถานสำคัญ และที่อยู่อาศัยโบราณ ซึ่งแสดงให้เห็นพัฒนาการที่ยั่งยืนของเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่รุ่งเรืองสูงสุดภายใต้การปกครองของกษัตริย์อามีร์ เหมูร์ (Amir Temur) และอาณาจักรเทอมูริด (Temurid) ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๕-๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐-๒๑)

เมียร์ฟเป็นเมืองเก่าแก่และเป็นเมืองโอเอซิสบนเส้นทางสายไหมในเอเชียกลาง ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี บริเวณซากที่เหลือในโอเอซีสอันกว้างใหญ่นี้ แสดงให้เห็นประวัติศาสตร์ของมนุษย์ยาวนานกว่า ๔,๐๐๐ ปี อนุสรณ์มากมายยังคงมีให้เห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเมื่อ ๒,๐๐๐ ปีผ่านมา

บริเวณนี้ประกอบด้วยที่ลุ่มน้ำขังกว้าง ๑๑๖ เฮคเตอร์ ในพื้นที่สูงทางตะวันตกของ นิวกีนี สูงกว่าระดับน้ำทะเล ๑,๕๐๐ เมตร การขุดค้นทางโบราณคดีแสดงให้เห็นภูมิทัศน์ที่เคยเป็นบึงน้ำ ได้ถูกปรับปรุงอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลา ๗,๐๐๐ ปี และอาจถึง ๑๐,๐๐๐ ปี บริเวณนี้มีร่องรอยทางโบราณคดีที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี แสดงถึงการก้าวกระโดดทางวิชาการ ซึ่งเปลี่ยนจากการใช้พืชอย่างไม่ถูกต้องมาเป็นการกสิกรรมประมาณ ๖,๕๐๐ ปีที่แล้ว เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของการเปลี่ยนแปลงทางเกษตรกรรมในช่วงเวลาที่ผ่านมา จากการเพาะปลูกบนเนินดินมาเป็นการระบายน้ำออกจากหนองบึง โดยการขุดคูคลองด้วยเครื่องมือที่ทำด้วยไม้ คุคเป็นบริเวณหนึ่งในไม่กี่แห่งของโลก ที่หลักฐานทางประวัติศาสตร์ชี้ให้เห็นพัฒนาการทางเกษตรกรรม และการเปลี่ยนแปลงในการทำงานด้านเกษตรตลอดระยะเวลาอันยาวนาน

ภูเขาอู่อี๋ เป็นบริเวณที่โดดเด่นด้านการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจีน และเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตมากมายรวมทั้งพืชสัตว์ประจำถิ่น ภูมิทัศน์ที่สวยงามของหุบผาของแม่น้ำคดเคี้ยวทั้ง ๙ พร้อมทั้งวัดและโบสถ์จำนวนมาก ซึ่งหลายแห่งปรักหักพัง นำมาซึ่งการก่อตั้งเพื่อพัฒนาและเผยแผ่ลัทธิขงจื๊อใหม่ ซึ่งมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๑ เมื่อ ๑๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นได้สร้างนครหลวงใกล้เชนซุน (Chengcun) แหล่งโบราณคดีสำคัญถูกโอบล้อมด้วยกำแพงเมือง

ด้านข้างเขาที่สูงชันของบริเวณต้าสูเต็มไปด้วย การสลักบนหินซึ่งย้อนหลังไปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๙-๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๑๔-๑๘) หินเหล่านั้นโดดเด่นด้วยความงาม เรื่องราวที่หลากหลายทั้งด้านอาณาจักรและศาสนจักร และแสงซึ่งส่องเห็นชีวิตประจำวันของจีนในยุคนั้น สถานที่นี้เป็นหลักฐานที่เด่นชัดให้เห็นการผสมกลมเกลียวกันของพุทธศาสนาลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อเป็นอย่างดี

ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโกตั้งรวมกับบริเวณแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติมานานหลายศตวรรษ นับเป็นงานชิ้นเอกด้านสถาปัตยกรรมและการตกแต่ง สถานที่ทั้ง ๒ แห่งเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์ของโชกุนโตกุกาวา

บริเวณนี้ประกอบด้วยที่ราบสูงหินทรายพื้นที่ ๑.๐๓ ล้านเฮคเตอร์ ที่ราบนี้เป็นเนินสูงและช่องแคบระหว่างเขา ครอบคลุมด้วยป่ายูคาลิปตัส บริเวณนี้ซึ่งประอบด้วยบริเวณอนุรักษ์ ๘ แห่ง ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งวิวัฒนาการการปรับเปลี่ยน และการแปรพันธุ์ของยูคาลิปในบริเวณนอกเขต Gondwana ในทวีปออสเตรเลีย ยูคาลิป ๙๑ สายพันธุ์เกิดขึ้นในบริเวณนี้ ซึ่งถือว่าเป็นสถานที่เด่นทางด้านโครงสร้าง และความแตกต่างทางสายพันธุ์ของยูคาลิป ที่มีความเชื่อมโยงกับพันธุ์พืชนานาพันธุ์มากมาย นอกจากนั้นบริเวณนี้ยังเป็นแหล่งสำคัญ ที่แสดงให้เห็นความหลากหลายทางชีวะด้วย vascular flora ๑๐% รวมทั้งพันธุ์ที่ใกล้สูญพันธุ์ รวมทั้งโรคเรื้อรังและวิวัฒนาการของพันธุ์ที่เหลือ เช่น Wolleusi pine ซึ่งยังคงยืนหยัดอยู่ได้ในบริเวณจำกัด

เพิงหินแถบเชิงเขาภูเขา Vindhyan สุดขอบเขตทางใต้ของที่ราบสูงในอินเดียกลาง ภายในภูเขาหินทรายในป่าทึบนั้นคือ กลุ่มคูหาหินธรรมชาติ ๕ แห่ง จิตรกรรมสามารถกำหนดอายุได้ราวยุคหินกลางจนถึงยุคประวัติศาสตร์ ประเพณีวัฒนธรรมเกี่ยวกับที่อยู่อาศัย ๒๑ หมู่บ้านรอบ ๆ แสดงจิตรกรรมบนหินอย่างสวยงาม

บริเวณนี้รวมเส้นทางรถไฟ ๓ สาย เส้นทางรถไฟสายหิมาลัย ดาร์จิลิ่ง (Darjeeling) เป็นสายแรก และยังคงเป็นตัวอย่างทางรถไฟขนส่งผู้โดยสารผ่านภูเขาที่โดดเด่นที่สุด เส้นทางนี้เริ่มเปิดใช้ในปีคริสต์ศักราช ๑๘๘๑ (พุทธศักราช ๒๔๒๔) เป็นการประยุกต์ทางวิศวกรรมในการที่จะเชื่อมโยงรถไฟข้ามผ่านภูมิประเทศอันงดงามของเทือกเขา การก่อสร้างเส้นทางนิลคิรีมีความกว้างของราง ๑ เมตร และยาว ๔๖ กิโลเมตร ในรัฐทามิลนาดูร์ (Tamil Nadur) ได้รับการเสนอให้สร้างในปีคริสต์ศักราช ๑๘๕๔ (พุทธศักราช ๒๓๙๗) แต่เนื่องจากความยากลำบากของสถานที่บนภูเขา งานจึงเริ่มในปีคริสต์ศักราช ๑๘๙๑ (พุทธศักราช ๒๔๓๔) และเสร็จสมบูรณ์ในปีคริสต์ศักราช ๑๙๐๘ (พุทธศักราช ๒๔๕๑) เส้นทางรถไฟสายนี้ไต่ระดับเนินสูง ๓๒๖ เมตรขึ้นไปจนถึง ๒,๒๐๓ เมตร แสดงให้เห็นวิชาการที่ทันสมัยที่สุดในยุคนั้น เส้นทางสุดท้ายคือกาลกา ซิมลา (Kalka Shimla) มีความยาว ๙๖ กิโลเมตร เป็นรถไฟรางเดี่ยวสร้างกลางคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ (พุทธศตวรรษที่ ๒๔) เพื่อให้บริการแก่ผู้โดยสาร ที่เดินทางสู่เมืองในที่ราบสูงซิมลา เป็นสัญลักษณ์ของความอุตสาหะด้านการใช้วัตถุและวิชาการ ที่จะช่วยนำประชากรที่อยู่ท่ามกลางขุนเขาออกสู่โลกภายนอกโดยรถไฟ เส้นทางรถไฟทั้ง ๓ สายนี้ยังคงเปิดใช้อยู่จนทุกวันนี้

สถานที่นี้เดิมเรียกว่าสถานีรถไฟวิคตอเรีย อยู่ในเมืองมุมไบ (Mumbai) ชุมทางนี้เป็นตัวอย่างเด่นชัดของสถาปัตยกรรมยุคฟื้นฟูโกธิควิคตอเรีย ผสมผสานกับแนวคิดที่มาจากสถาปัตยกรรมอินเดียโบราณ ตัวอาคารซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกอังกฤษชื่อ F.W. Stevens กลายเป็นสัญลักษณ์ของเมืองบอมเบย์ในฐานะเป็นนครโกธิค และเป็นเมืองท่านานาชาติของอินเดีย ตัวอาคารใช้เวลาสร้างนานกว่า ๑๐ ปี โดยเริ่มในปี ๑๘๗๘ เนื่องจากเป็นรูปแบบโกธิควิคตอเรียชั้นสูง โดยอาศัยพื้นฐานยุคกลางอิตาเลียนตอนปลาย มีโดมหินที่เด่นสะดุดตา ยอดแหลมสูง ซุ้มประตูโค้งยอดแหลม และยังพื้นที่รูปร่างแปลกตาดูใกล้เคียงกับสถาปัตยกรรมอินเดียโบราณ สถานที่นี้จึงเป็นตัวอย่างของการพบกันของ ๒ วัฒนธรรม สถาปนิกชาวอังกฤษทำงานร่วมกับช่างฝีมือชาวอินเดีย บูรณาการประเพณีสถาปัตยกรรมอินเดียและแนวคิดต่างชาติเป็นเอกลักษณ์ช่างสกุลบอมเบย์

เมืองนี้เป็นตัวอย่างของเมืองท่าในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งสร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๕-๑๙ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐-๒๔) ที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี อาคารต่าง ๆ และการวางผังถนน สะท้อนให้เห็นอิทธิพลของพื้นเมืองและต่างประเทศ ซึ่งได้ผสมผสานกันไว้ได้อย่างมีเอกลักษณ์

ระหว่างคริสต์ศตวรรษ ๔-๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๙-๑๘) เอกลักษณ์วัฒนธรรมซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากศาสนาฮินดูของอินเดียที่พัฒนามาตามแนวชายฝั่งของเวียดนามในสมัยเดียวกัน แสดงให้เห็นถึงร่องรอยที่เหลือของวัดที่เป็นหอสูง ตั้งอยู่ในบริเวณที่งดงามของเมืองหลวงด้านการเมืองและศาสนาของอาณาจักรจามในยุคนั้นส่วนใหญ่

อุทยานแห่งชาติมีวิวัฒนาการมาตั้งแต่ยุคน้ำแข็ง (ราว ๔๐๐ ล้านปี) ดังนั้นบริเวณนี้จึงเป็นพื้นที่ภูมิประเทศแบบหินปูนที่เก่าแก่ที่สุดในเอเซีย เนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงของพื้นผิวโลกอย่างมาก ภูมิทัศน์ของอุทยานมีความซับซ้อนด้วยรูปแบบทางธรณีวิทยาหลากหลาย บริเวณที่กว้างขวางทอดยาวไปถึงชายแดนของสาธารณรัฐประชาชนลาวนั้น เต็มไปด้วยหินรูปร่างต่าง ๆ รวมถึงถ้ำและแม่น้ำใต้ดินความยาว ๖๕ กิโลเมตร

ประวัติศาสตร์ของริวกิว ๕๐๐ ปี (คริสต์ศตวรรษที่ ๑๒-๑๗/ พุทธศตวรรษที่ ๑๗-๒๒) แสดงกลุ่มสิ่งก่อสร้าง ปราสาท และองค์ประกอบอื่น ๆ นับว่าเป็นหลักฐานให้เห็นโครงสร้างทางสังคมในช่วงเวลาดังกล่าวในขณะที่สถานที่สำคัญทางศาสนาก็เป็นหลักฐานที่แสดงถึงรูปแบบศาสนาสมัยแรกจนถึงยุคสมัยใหม่ การติดต่ออย่างกว้างขวางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของเกาะริวกิวในยุคนั้น ก่อให้เกิดวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์

พื้นที่ประวัติศาสตร์ ซึ่งประกอบด้วยตัวอย่างอันโดดเด่นของพุทธศิลป์ของเกาหลี ในรูปแบบประติมากรรมนูนต่ำ เจดีย์ พระราชวัง และวัดในยุคที่รุ่งเรือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ ๗-๑๐ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒-๑๕) ศิลปะมีรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์

สุสานยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่โกชัง ฮวาชุนและกังฮวา เต็มไปด้วยหลุมฝังศพที่เป็นแท่งหินตั้งแต่สมัย ๑,๐๐๐ ปีแรกก่อนคริสต์ศักราช สร้างด้วยแผ่นหินขนาดใหญ่ สุสานเหล่านี้แสดงให้เห็นวัฒนธรรมส่วนหนึ่งของยุคหิน ซึ่งพบในหลายแห่งในโลก แต่ไม่มีที่ไหนพบจำนวนมากและหนาแน่นเท่าที่นี่

การก่อสร้างระบบชลประทานตูเจียงเอี้ยน เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๓ ก่อนคริสต์ศักราช (พุทธศตวรรษที่ ๒) ระบบนี้ยังคงควบคุมน้ำจากแม่น้ำหมินจียง และแจกจ่ายไปยังไร่นาที่อุดมสมบูรณ์ของที่ราบเฉิงตู ภูเขาชิงเฉิงเป็นที่เกิดของลัทธิเต๋า ซึ่งมีการเฉลิมฉลองกันในวิหารโบราณหลาย ๆ แห่ง

หมู่บ้านเก่าแก่ทั้ง ๒ แห่งนี้ได้รับการอนุรักษ์ไว้ให้เห็น รูปลักษณ์ของการตั้งถิ่นฐานในชนบท เป็นแบบที่ส่วนใหญ่สูญหายไป หรือถูกปรับเปลี่ยนไปในระหว่างศตวรรษที่แล้ว แผนผังถนนหนทาง สถาปัตยกรรมและการตกแต่ง และการรวมของบ้านพร้อมด้วยระบบประปา รวมเป็นตัวอย่างการอยู่รอดที่เป็นเอกลักษณ์

ถ้ำคูหาของหลงเหมิน เป็นแหล่งรวมศิลปะที่ใหญ่ที่สุดของเว่ยตอนเหนือ และราชวงศ์ถัง (คริสต์ศักราช ๓๑๖-๙๐๗/ พุทธศักราช ๘๕๙-๑๔๕๐) ผลงานเหล่านี้ทั้งหมดอุทิศแก่ศาสนาพุทธ แสดงถึงจุดสูงสุดของศิลปะการสลักหินของจีน

สถานที่นี้แสดงให้เห็นหลุมพระศพอีก ๓ หลุมของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิงในมณฑลเหลียวหนิง เพิ่มจากหลุมราชวงศ์หมิง ซึ่งจารึกไว้ในปี คริสต์ศักราช ๒๐๐๐ (พุทธศักราช ๒๕๔๓) และ คริสต์ศักราช ๒๐๐๓ (พุทธศักราช ๒๕๔๖) หลุมศพจักรพรรดิ ๓ หลุมของราชวงศ์ชิงในมณฑลเหลียวหนิงนั้น รวมหลุมย่งหลิง ฟูหลิง และเซี่ยวหลิง ซึ่งสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒) หลุมถูกสร้างสำหรับจักรพรรดิผู้สถาปนาราชวงศ์ชิงและบรรพบุรุษ หลุมศพสร้างตามความเชื่อของจีนโบราณในเรื่องการทำนายและหลักฮวงจุ้ย มีการประดับตกแต่งด้วยรูปปั้นหิน การสลักหิน กระเบื้องทำเป็นรูปมังกร แสดงให้เห็นภาพของพัฒนาการของสถาปัตย์ด้านงานศพในสมัยราชวงศ์ชิง บริเวณของหลุมศพทั้ง ๓ และเครื่องตกแต่งผสมผสานประเพณี ที่สืบทอดมาจากราชวงศ์ก่อน ๆ กับลักษณะใหม่ของอารยธรรมแมนจู

อุทยานนี้ตั้งอยู่ในรัฐซาบาห์ทางเหนือสุดของเกาะบอร์เนียว มีภูเขาคินาบาลูสูง ๔,๐๙๕ เมตร ตั้งตระหง่านสูงที่สุดอยู่ระหว่างภูเขาหิมาลัยกับนิวกีนี บริเวณนี้เต็มไปด้วยพืชพันธุ์มากมาย ตั้งแต่ป่าทึบที่ลุ่มต่ำเขตร้อน ภูเขาที่เป็นป่าฝนไปจนถึงป่าภูเขาเขตร้อน ป่าค่อนข้างหนาวและป่าละเมาะบนพื้นที่สูง บริเวณนี้เหมาะกับเป็นศูนย์กลางความหลากหลายของพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่พืชประจำถิ่นในหิมาลัย จีน ออสเตรเลีย มาเลเซีย และพันธุ์ไม้เขตร้อนทั้งหมด

อุทยานแห่งนี้มีความสำคัญในด้านความหลากหลายทางชีวภาพ และลักษณะภูมิประเทศแบบหินปูน อุทยานกูนูงมูลูตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียวในรัฐซาราวัค เป็นแหล่งศึกษาพืชเขตร้อนมากที่สุดในโลก พื้นที่อุทยาน ๕๒,๘๖๔ เฮคเตอร์ ประกอบด้วยเขตพืชพันธุ์ไม้ ๑๗ เขต มีพืชตระกูลวาสคูล่า (vascular) ๓,๕๐๐ สายพันธุ์ ต้นไม้ตระกูลปาล์มมีมากถึง ๑๐๙ สายพันธุ์ใน ๒๐ ตระกูล อุทยานกูนุงมูลู สูง ๒,๓๗๗ เมตรเป็นภูเขาหินทราย มีถ้ำตั้งอยู่เส้นทางยาวอย่างน้อย ๒๙๕ กิโลเมตร ที่ได้รับการสำรวจแล้วว่ามีความสวยงามน่าชม และเป็นที่อยู่ของนกถ้ำและค้างคาวนับล้านตัว มีห้องโถงที่ซาราวัคกว้าง ๖๐๐ เมตร ยาว ๔๑๕ เมตร สูง ๘๐ เมตร นับว่าเป็นห้องโถงถ้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ถ้ำผาหยุนกังในเมืองดาตอง (Datong) จังหวัดฉ่านซี (Shanxi) มีถ้ำ ๒๕๒ แห่ง และรูปปั้น ๕๑,๐๐๐ แสดงให้เห็นความสำเร็จของพุทธศิลป์ในถ้ำในประเทศจีน ในคริสต์ศตวรรษที่ ๕-๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๐-๑๑) ถ้ำทั้ง ๕ สร้างโดยทันเยา (Tan Yao) มีการออกแบบและแผนผังที่เป็นเอกภาพ ก่อให้เกิดงานชิ้นเอกของพุทธศิลป์ของจีนในยุครุ่งเรืองสูงสุด

เป็นพุทธสถานที่มีความสำคัญที่สุด ๑ ใน ๔ แห่งของชาวพุทธ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของสถานที่ตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ศาสนสถานหลังแรกสร้างโดยจักรพรรดิอโศกเมื่อ ๓๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช ศาสนสถานหลังปัจจุบันอายุคริสต์ศตวรรษที่ ๕ หรือ ๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๐ หรือ ๑๑) เป็นวัดพุทธศาสนายุคแรกแห่งหนึ่งที่สร้างด้วยอิฐ ซึ่งยังคงยืนหยัดอยู่ในอินเดียมาตั้งแต่ปลายสมัยคุปตะ

แหล่งโบราณคดีตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนืออิหร่านในเขตหุบเขาภูเขาไฟ ประกอบด้วยสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนาโซโรแอสเตอร์ ส่วนหนึ่งสร้างใหม่ในสมัยอิลคานิด (มองโกล) ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๑๘) และวัดในสมัยชาสซาเนี่ยน (คริสต์ศตวรรษที่ ๖-๗ / พุทธศตวรรษที่ ๑๑-๑๒) เพื่อบูชาเทวีแห่งน้ำและความอุดมสมบูรณ์ (อนาหิตา) บริเวณนี้มีนัยสำคัญทางสัญลักษณ์ การออกแบบโบสถ์แห่งไฟ พระราชวังและภูมิทัศน์มีอิทธิพลต่อพัฒนาการสถาปัตยกรรมอิสลาม

ภูมิทัศน์วัฒนธรรมแห่งหุบเขาโอร์คอนมีพื้นที่ ๑๒๑,๙๖๗ เฮคเตอร์ ตั้งอยู่รอบบริเวณผืนทุ่งกว้างบนสองฝั่งแม่น้ำโอร์กอน และแหล่งโบราณคดีมากมายที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๑) บริเวณนี้ยังรวมคาร์โครัม (Kharkhorum) เมืองหลวงในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๓-๑๔ (พุทธศตวรรษที่ ๑๘-๑๙) ของอาณาจักรเจงกิสข่านเข้าไว้ด้วย กล่าวโดยรวมสิ่งที่หลงเหลือในบริเวณนี้ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างชนเผ่าร่อนเร่ สังคมปศุสัตว์ และศูนย์กลางการปกครองและศาสนา และความสำคัญของหุบเขาโอร์คอนในประวัติศาสตร์ของเอเชียกลาง ทุ่งหญ้ายังคงถูกใช้เลี้ยงสัตว์โดยชนเผ่าเร่รอนมองโกเลียน

บริเวณนี้มีกลุ่มที่คุ้มครอง ๘ แห่ง ภายในอุทยานแห่งชาติแม่น้ำขนาน ๓ สาย อยู่ในเทือกเขาตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลยูนาน เนื้อที่ ๑.๗ ล้านเฮคตาร์ แสดงให้เห็นต้นแม่น้ำใหญ่ ๓ สายของเอเชีย คือ แม่น้ำแยงซี แม่น้ำโขง และแม่น้ำสาละวิน ซึ่งไหลเกือบขนานกัน จากเหนือสู่ใต้ผ่านหุบผาสูงชันมีความลึกถึง ๓,๐๐๐ เมตร และถูกคั่นด้วยยอดเขาที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งสูงกว่า ๖,๐๐๐ เมตร บริเวณนี้เป็นศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพของจีน ทั้งยังเป็นแถบ (บริเวณ) อากาศปานกลางของโลก ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพ

สถานที่นี้มีทั้งหลุมฝังศพที่เป็นกลุ่ม ๆ และเป็นหลุมเดี่ยวที่มีรวมทั้งหมดประมาณ ๓๐ หลุม จากปลายสมัยอาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจีน และปกครองครึ่งหนึ่งคาบสมุทรเกาหลี ระหว่างศตวรรษที่ ๓ ก่อนคริสต์ศักราชจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) สุสานประกอบด้วยจิตรกรรมฝาผนังซึ่งเป็นเพียงซากที่คงเหลือของวัฒนธรรมแถบนี้ สุสานโคกูรยอประมาณ ๙๐ แห่ง จากจำนวนทั้งหมดมากกว่า ๑๐,๐๐๐ แห่งที่ถูกค้นพบในประเทศจีนและเกาหลีมีภาพเขียนบนกำแพง ประมาณครึ่งหนึ่งของสุสานตั้งอยู่ในบริเวณนี้ และเชื่อกันว่าถูกสร้างขึ้นสำหรับกษัตริย์ สมาชิกราชวงศ์ และบรรดาขุนนาง ภาพเขียนเหล่านี้เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นชีวิตประจำวันของคนในยุคนั้น

เนื้อที่ ๒๓๙,๗๒๓ เฮกเตอร์ ของอุทยานแห่งชาตินี้ ตั้งอยู่ในออสเตรเลียตะวันตก มีบริเวณที่เรียกว่า Bungle Bungle ที่ประกอบขึ้นด้วยผลึกหินทรายยุคเดโวเนียน มีอายุมากกว่า ๒๐ ล้านปี เรียวสูงขึ้นไปเป็นรูปรวงผึ้ง มีผิวเป็นรูปวงแนวนอนสีเทา เหมือนกับเซลล์เดี่ยวที่สามารถสังเคราะห์แสงได้ บริเวณนี้เกิดขึ้นจากปรากฏการณ์ทางธรณีวิทยา ชีววิทยา การพังทลาย และอุณหภูมิ

พื้นที่ประกอบด้วยหลักฐานโบราณคดี ประวัติศาสตร์และมรดกวัฒนธรรม พร้อมด้วยภูมิทัศน์ของสถานที่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ (chalcolithic) อันประกอบด้วยป้อมปราการภูเขาของเมืองหลวงฮินดูยุคแรก และร่องรอยเมืองหลวงสมัยคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) ของรัฐคุชราต ประกอบด้วยป้อมปราการ พระราชวัง ศาสนสถาน ที่อยู่อาศัย โครงสร้างทางการเกษตรและระบบน้ำประปา ตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ ๘-๑๔ (พุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๙) วัดกาลิมตะ (Kalikamata) บนยอดเขาปาวาคาท (Pavagadh) ถือเป็นที่บูชาสักการะสำคัญที่ดึงดูดนักแสวงบุญจำนวนมากตลอดปี แหล่งโบราณคดีแห่งนี้เป็นแหล่งเดียวที่สมบูรณ์และคงสภาพนครอิสลามยุคก่อนโมกุลไว้ไม่เปลี่ยนแปลง

ทุ่งหญ้าซาร์ยาร์กาและทะเลสาบประกอบด้วยเขตป่าสงวน ๒ ส่วน คือ เขตป่าสงวนของรัฐนาวร์ซัม (Nauzam) และเขตป่าสงวนของรัฐคอร์กาลชิน (Korgalzhyn) ทั้ง ๒ แห่งครอบคลุมพื้นที่รวม ๔๕๐,๓๔๔ เฮคเตอร์ บริเวณนี้มีพื้นที่ชุ่มน้ำ ซึ่งเป็นแหล่งสำคัญของนกน้ำอพยพ รวมทั้งนกพันธุ์อื่นที่ใกล้สูญพันธุ์ รวมทั้งนกกระเรียนขาวไซบีเรียที่หายาก นกกระทงดาลเมเชียน (Dalmatian pelican) นกอินทรีย์พัลลาส (Pallas’s fish eagle) ซึ่งมีจำนวนน้อยมาก แผ่นดินชุ่มน้ำเหล่านี้เป็นจุดพักสำคัญ และเป็นทางแยกบนเอเชียกลางของนกที่บินมา จากแอฟริกา ยุโรป และเอเชียใต้ เพื่อไปยังแหล่งขยายพันธุ์ในไซบีเรียตะวันตกและตะวันออก บริเวณทุ่งโล่งกว้างใหญ่ ๒๐๐,๐๐๐ เฮคเตอร์ในเอเชียกลางซึ่งรวมอยู่ในบริเวณนี้เป็นที่พักพิงของพันธุ์พืชและสัตว์ กว่าครึ่งของสายพันธุ์พืชจากทุ่งหญ้าซาร์ยาร์กา นกหลายชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ กวางไซก้า (Saiga antelope) ที่ใกล้สูญพันธุ์ ซึ่งเมื่อก่อนนี้เคยมีมากและลดลงอย่างรวดเร็วเพราะถูกไล่ล่า พื้นที่แห่งนี้รวมกลุ่มทะเลสาบน้ำจืดและน้ำเค็มไว้ ๒ กลุ่ม ตั้งอยู่บนที่สูงระหว่างแม่น้ำที่ไหลไปทางเหนือ สู่มหาสมุทรอาร์คติคและที่ไหลไปทางใต้สู่อ่างเก็บน้ำอาร์ล-เออร์ทัช (Aral-Irtysh)

สุสานนี้ตั้งอยู่ในมืองยาซี (Yasi) ซึ่งปัจจุบันคือเตอร์กคิสถาน ถูกสร้างขึ้นในสมัยของติมอร์ (Timur) (ทาเมอร์เลน Tamerlane) ตั้งแต่ปีคริสต์ศักราช ๑๓๘๙-๑๔๐๕ (พุทธศักราช ๑๙๓๒-๑๙๔๘) อาคารบางส่วนยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ช่างก่อสร้างฝีมือเอกของเปอร์เซียได้ทดลองใช้โครงสร้างและสถาปัตยกรรม ซึ่งต่อมาในภายหลังได้ใช้ในการก่อสร้างซามาร์คาน (Samarkand) เมืองหลวงของจักรวรรดิตีมูร์ (Timurid) ปัจจุบันเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่โตที่สุดและได้รับการอนุรักษ์โครงสร้างไว้อย่างดีที่สุด

เมืองนี้เป็นเมืองหลวงแห่งแรกของอาณาจักรอาเคเมนิด ในเอเชียตะวันตกที่ขยายอำนาจถึงเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก รวมทั้งอียิปต์จนถึงแม่น้ำสินธุ อาณาจักรแรกที่มีวัฒนธรรมหลากหลาย มีประชากรหลายเชื้อชาติ สร้างโดยพระเจ้าไซรัสมหาราชที่ ๒ ในเปอร์เซียเมื่อ ๖๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราช ประกอบด้วยพระราชวัง สุสาน สวน และหอประชุม ทำให้เข้าใจตัวอย่างศิลปะและสถาปัตยกรรมของอารยธรรมเปอร์เซียน แสดงให้เห็นสถาปัตยกรรม ตัวแทนการสังเคราะห์วัฒนธรรมที่หลากหลาย

มาเก๊า เมืองท่าที่มั่งคั่งของยุทธศาสตร์สำคัญ ในการพัฒนาการค้าขายระหว่างประเทศ อยู่ภายใต้การบริหารของโปรตุเกสมาตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) จนถึงปีคริสต์ศักราช ๑๙๙๙ (พุทธศักราช๒๕๔๒) เมื่อมาอยู่ใต้ปกครองของจีนด้วยถนนสายประวัติศาสตร์ ที่อยู่อาศัย ศาสนา และอาคารสาธารณะแบบโปรตุเกสและจีน ศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของมาเก๊าแสดงให้เห็นถึงความสวยงาม วัฒนธรรม สถาปัตย์ และวิทยาการที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันออกและตะวันตก สถานที่ประกอบด้วยป้อมปราการและประภาคารเก่าแก่ที่สุดในจีน เป็นพยานของการพบกันที่เก่าแก่ที่สุด และยาวนานที่สุด ระหว่างจีนและตะวันตกบนพื้นฐานที่เข้มแข็งของการค้าระหว่างประเทศ

สถานที่แห่งนี้แสดงให้เห็นบ้านหลายชั้นที่สร้างเพื่อป้องกันตนเองในไคผิง ซึ่งมีบริเวณกว้างขวางและมีสีสันฉูดฉาดตามแบบจีน โดยโครงสร้างและการตกแต่งเป็นแบบตะวันตก สะท้อนให้เห็นบทบาทสำคัญของผู้ลี้ภัยชาวไคผิง ในการพัฒนาประเทศหลายแห่งในเอเชียใต้ ออสเตรเลีย และอเมริกาเหนือ ระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ และต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ (ปลายพุทธศตวรรษที่ ๒๔ และต้นพุทธศตวรรษที่ ๒๕) เตียวโหลวแบ่งออกเป็น ๔ กลุ่ม และมีจำนวน ๒๐ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ได้รับการจารึกไว้ในบัญชีอาคารต่าง ๆ มี ๓ รูปแบบ มีหอประชาคมซึ่งสร้างโดยหลาย ๆ ครอบครัวที่มั่งคั่งแตะละครอบครัว เพื่อใช้อยู่อาศัยเป็นหอเฝ้าระวังภัย อาคารเหล่านี้สร้างด้วยหิน pise อิฐหรือซีเมนต์ เป็นอาณาบริเวณซึ่งแสดงให้เห็นการหลอมรวมรูปแบบสถาปัตยกรรมของจีนและตะวันตก โดยคงไว้ซึ่งความสัมพันธ์ที่กลมกลืนกับภูมิทัศน์รอบด้าน เตียวโหลวพิสูจน์ให้เห็นพัฒนาการสุงสุดของอาคารท้องถิ่นแบบดั้งเดิม ซึ่งเริ่มต้นในยุคหมิงเพื่อรับมือกับโจรผู้ร้าย

บ้านดินแห่งฝูเจี้ยนมีจำนวน ๔๖ หลัง สร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ ๑๕-๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐-๒๕) มีระยะทาง ๑๒๐ กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฝูเจี้ยน เป็นที่ดอนเข้ามาจากช่องแคบไต้หวัน ตั้งอยู่ท่ามกลางนาข้าว ไร่ชา ไร่ยาสูบ  ตูลูเป็นบ้านทำด้วยดินสูงหลายชั้น เมื่อมองเข้าไปด้านในจะเห็นว่าแปลนพื้นเป็นรูปกลมหรือสี่เหลี่ยมจัตุรัสสามารถเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนกว่า ๘๐๐ คน วัตถุประสงค์คือสร้างเพื่อป้องกัน โดยสร้างไว้รอบพื้นที่ว่างตรงกลาง มีทางเข้าทางเดียว และมีหน้าต่างเปิดออกด้านนอกเพียงชั้นล่างชั้นเดียว ภายในบ้านเป็นที่อยู่ของทั้งตระกูล บ้านทำหน้าที่เป็นหน่วยหนึ่งของกลุ่มชุมชน เป็นที่รู้จักในชื่อ “อาณาจักรเล็ก ๆ สำหรับครอบครัว” หรือ “เมืองเล็ก ๆ อันวุ่นวาย” มีลักษณะเป็นกำแพงดินที่แข็งแรง มุงหลังคากระเบื้องมีชายคากว้างยื่นออกมา โครงสร้างที่ประณีตย้อนหลังไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๑๗-๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒-๒๓) อาคารถูกแบ่งตามแนวตั้งระหว่างครอบครัวต่าง ๆ โดยกำหนดให้มี ๒ หรือ ๓ ห้องต่อครอบครัวบนแต่ละชั้น มีความขัดแย้งระหว่างความเรียบง่ายภายนอกกับภายในของตูลูที่ถูกสร้างให้อยู่สบายและถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ที่นี่ได้รับการประกาศให้เป็นตัวอย่างของอาคารโบราณ และรูปแบบการอยู่ร่วมกันในประชาคม และการป้องกันตนเอง และในแง่ของความสัมพันธ์ที่กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นตัวอย่างเด่นชัดของการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์์

แหล่งโบราณคดีของยินซูใกล้ ๆ กับเมืองอันยาง ห่างไปทางใต้ของปักกิ่ง ๕๐๐ กิโลเมตร เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของราชวงศ์ซาง (๑๓๐๐-๑๐๔๖ ก่อนคริสต์ศักราช) แสดงให้เห็นยุคทองของวัฒนธรรมและวิทยาศาสคร์จีนในยุคต้น ๆ เป็นช่วงเวลาแห่งความเจริญรุ่งเรืองของยุคสำริดของจีน หลุมฝังศพของเจ้านายจำนวนมาก และพระราชวังอันเป็นแบบอย่างของสถาปัตยกรรมในยุคต่อ ๆ มา ได้รับการขุดค้นขึ้นมาในบริเวณนี้ รวมทั้งบริเวณวังและศาลบรรพบุรุษ มีรากฐานของบ้านกว่า ๘๐ หลัง และหลุมศพเพียงหลุมเดียวของสมาชิกของราชวงศ์ซาง ยังคงไม่ได้รับการขุดค้นนั้นคือหลุมของฟุเฮา (Fu Hao) งานฝีมือวิเศษสุดจำนวนมาก ซึ่งเป็นส่วนประกอบในหลุมศพที่พบในที่นั้น แสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าในอุตสาหกรรมงานฝีมือของยุคซาง ข้อความทำนายบนแผ่นกระดูกที่พบในยินซู เป็นหลักฐานที่หาค่ามิได้ที่แสดงให้เห็น พัฒนาการของระบบการเขียนที่เก่าแก่ของโลกแห่งหนึ่ง ความเชื่อโบราณและระบบสังคม

ตัวอาคารและสวนที่แวดล้อมได้ถูกออกแบบไว้ สำหรับนิทรรศการนานาชาติ ในปี คริสต์ศักราช ๑๘๘๐-๑๘๘๘ (พุทธศักราช ๒๔๒๓-๒๔๓๑) ที่เมลเบอร์น อาคารและบริเวณโดยรอบออกแบบโดยโจเซฟ รีด สร้างด้วยอิฐ ไม้ เหล็ก และหินชนวน เป็นการผสมผสานรูปแบบของยุคไบเซนไทน์ โรมาเนส ลอมบาดิค และอิตาลียุคฟื้นฟู อาคารนี้เป็นแบบฉบับของอาคารสำหรับนิทรรศการนานาชาติ ที่เห็นได้มากกว่า ๕๐ แห่ง ระหว่างปีคริสต์ศักราช ๑๘๕๑-๑๙๕๑ (พุทธศักราช ๒๓๙๔-๒๔๙๔) ในสถานที่ต่าง ๆ ตั้งแต่ปารีส นิวยอร์ค เวียนนา กัลกัตตา คิงสตัน (จาไมกา) และซานติอาโก (ชิลี) ทั้งหมดมีแนวคิดและวัตถุประสงค์ร่วมที่สอดคล้องกัน คือเพื่อแสดงความก้าวหน้าทางด้านวัตถุและจิตใจ โดยผ่านทางนิทรรศการอุตสาหกรรมนานาชาติ

สถานที่นี้ซากโบราณของเมือง ๓ เมือง และหลุมฝังศพ ๔๐ หลุม คือเมืองแห่งขุนเขาอู๋หนิ่ว เมืองกั๋วเน่ย และเมืองแห่งขุนเขาหวันตู หลุมฝังศพกษัตริย์ ๑๔ หลุมและขุนนาง ๒๖ หลุม ทั้งหมดนี้เป็นของวัฒนธรรมโครกูรยอ ซึ่งได้รับชื่อตามราชวงศ์ซึ่งปกครองพื้นที่บางส่วนของจีนตอนเหนือ และครึ่งเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ตั้งแต่ ๒๗๗ ปีก่อนคริสต์ศักราช-คริสต์ศักราช ๖๖๘ อู๋หนิ่วเพิ่งได้รับการขุดค้นพบบางส่วน กั๋วเน่ยเป็นเมืองอยู่ในเมืองสมัยใหม่จี๋หนิง ถือว่าเป็นเมืองหลวงรอง หลังจากเมืองหลวงใหญ่โกคูรยอย้ายไปที่เมืองเปียงยาง ส่วนหวันตู (Wandu) หนึ่งในเมืองหลวงของอาณาจักรโกคูรยอ มีร่องรอยอารยธรรมมากมาย รวมถึงวังขนาดใหญ่และหลุมศพ ๓๗ แห่ง หลุมบางแห่งแสดงให้ความเฉลียวฉลาด ในการออกแบบเพดานอย่างประณีต ให้ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่โดยไม่มีเสารองรับ ทั้งยังสามารถรับน้ำหนักของหินหรือเนินดินซึ่งจะก่อไว้เหนือหลุมฝังศพ

ซาราซัม หมายถึง "ที่ซึ่งแผ่นดินเริ่มขึ้น" เป็นแหล่งโบราณคดีที่แสดงหลักฐานพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในเอเชียกลาง มีอายุตั้งแต่ ๔,๐๐๐-๓,๐๐๐ ปีก่อนคริสตกาล ซากปรักหักพังแสดงถึงพัฒนาการในช่วงต้นของสังคมกึ่งก่อนเมืองในภูมิภาคแถบนี้ ศูนย์กลางของการตั้งถิ่นฐานนี้เป็นหนึ่งในแหล่งที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง การตั้งถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่ระหว่างภูเขาที่เหมาะสมต่อการเลี้ยงสัตว์แบบตามทุ่งโดยพวกเร่ร่อน และพื้นที่หุบเขาอันกว้างใหญ่นำไปสู่พัฒนาการด้านเกษตรกรรมและชลประทานโดยประชากรกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งรกรากในบริเวณนี้ ซาราซัมแสดงให้เห็นว่ามีการแลกเปลี่ยนสินค้าและวัฒนธรรม มีความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างผู้คนที่แผ่ขยายออกไปตามสภาพภูมิศาสตร์ จากทุ่งหญ้าสเตปป์ในเอเชียกลางและเติร์ก          เมนิสถานไปยังที่ราบสูงอิหร่าน ลุ่มแม่น้ำสินธุ และไกลไปถึงมหาสมุทรอินเดีย

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ๓ แห่ง ตั้งอยู่ในป่าทึบของเทือกเขาคิอิ ซึ่งตระหง่านอยู่เหนือมหาสมุทรแปซิฟิค ได้แก่ โยชิโน (Yoshino) และโอมิเนะ (Ommine) คุมาโนะซานจัง (Kumano Sanzan) และโคยาซาน (Koyasan) ทั้ง ๓ แห่งเชื่อมโยงเส้นทางแสวงบุญไปยังเมืองหลวงเก่าที่นาราและเกียวโต แสดงความสำคัญของศาสนาชินโตที่ฝังรากลึกลงไปในประเพณีโบราณของญี่ปุ่นที่บูชาธรรมชาติ และพุทธศาสนาซึ่งเข้ามาจากประเทศจีนและคาบสมุทรเกาหลี บริเวณนี้มีเนื้อที่ ๔๙๕.๓ เฮคเตอร์ สถานที่ตั้งล้อมรอบไปด้วยภูมิทัศน์ป่าสะท้อนให้เห็นถึงหลักฐานทางวัฒนธรรมที่สืบทอดเรื่องราวของภูเขาศักดิ์สิทธิ์มานานกว่า ๑,๒๐๐ ปี ประกอบด้วยธารน้ำ แม่น้ำ และน้ำตก องค์ประกอบทางวัฒนธรรมการดำรงชีวิตแบบญี่ปุ่น เป็นสถานที่ที่มีผู้มาประกอบพิธีทางพุทธศาสนาปีละเกือบ ๑๕ ล้านคน สิ่งก่อสร้างมีอายุตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๙ (พุทธศตวรรษที่ ๑๔)

บริเวณนี้ตั้งอยู่รอบ ๆ หุบผาสูงที่เขียวชอุ่มท่ามกลางภูเขาชูอิลี่ (Chu-Ili) ที่กว้างใหญ่และแห้งแล้ง ที่นี่เป็นที่รวมของภาพสลักหินมากมายราว ๕,๐๐๐ แห่ง อายุ ๒,๐๐๐ ปีก่อนคริสต์ศักราชจนคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๕) ตอนต้น หินเหล่านี้กระจัดกระจายอยู่ในบริเวณ ๔๘ แห่ง ซึ่งเชื่อมโยงกับบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานและสุสาน เป็นหลักฐานว่าได้มีการทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์ มีองค์กรทางสังคมและศาสนพิธีของคนเลี้ยงสัตว์ การตั้งบ้านเรือนของมนุษย์ในบริเวณนี้มักเป็นหลายชั้น และแสดงถึงอาชีพที่ทำในยุคนั้น หลุมฝังศพจำนวนมากมายที่ได้พบ จะมีหินปิดทับอยู่และมีหีบต่าง ๆ (ยุคกลางและปลายยุคสัมฤทธิ์) และกองหินและกองดิน (ต้นยุคเหล็กจนถึงปัจจุบัน) หุบเขาลึกตรงกลางเป็นบริเวณที่มีหินสลักจำนวนมาก และเชื่อว่าจะเป็นที่สักการะบูชา แสดงว่าเป็นสถานที่บวงสรวงสิ่งศักดิ์สิทธิ์

มรดกป่าฝนเขตร้อนในสุมาตราเนื้อที่ ๒.๕ ล้านเฮคเตอร์ ประกอบด้วยอุทยานแห่งชาติ ๓ แห่งคือ อุทยานแห่งชาติ Guunung Leuser อุทยานแห่งชาติ Kerinci Seblat และอุทยานแห่งชาติ Bukit Barsian Selatan บริเวณนี้มีศักยภาพสูงที่สุดสำหรับการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพและที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตที่กำลังสูญพันธุ์ พื้นที่คุ้มครองนี้เป็นที่อาศัยของพืชประมาณ ๑๐,๐๐๐ สายพันธุ์ รวมพืชเฉพาะถิ่น ๑๗ ตระกูล สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่า ๒๐๐ สายพันธุ์ นก ๕๘๐ สายพันธุ์ ซึ่ง ๔๖๕ สายพันธุ์เป็นนกที่อยู่ประจำ และอีก ๒๑ สายพันธุ์เป็นนกที่มาเป็นครั้งคราว สำหรับสายพันธุ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ๒๒ สายพันธุ์ เป็นสายพันธุ์เอเชียซึ่งไม่เคยพบในที่อื่นใดในหมู่เกาะ และอีก ๑๕ สายพันธุ์มีจำกัดอยู่เฉพาะอินโดนิเซีย รวมถึงสัตว์ท้องถิ่นของสุมาตราคือ อุรังอุตัง พื้นที่นี้ยังมีหลักฐานทางชีววิทยาแสดงวิวัฒนาการของเกาะอีกด้วย

สุสานของ Oljaytu ถูกสร้างขึ้นในปีคริสต์ศักราช ๑๓๐๒-๑๓๑๒ (พุทธศักราช ๑๘๔๕-๑๘๕๕) ในเมือง Soltaniyeh เมืองหลวงของราชวงศ์อิลคานิดซึ่งก่อตั้งโดยเผ่ามองโกล ตั้งอยู่ที่จังหวัดซานจาน สุสานนี้เป็นตัวอย่างของความสำเร็จด้านสถาปัตยกรรมของเปอร์เซีย และเป็นถาวรวัตถุสำคัญในการพัฒนาสถาปัตยกรรมอิสลาม อาคาร ๘ เหลี่ยมมีหลังคาเป็นโดมสูง ๕๐ เมตร ทำด้วยดินเผาสีฟ้าอมเขียว และล้อมรอบด้วยยอดแหลมสูง ๘ ยอด เป็นตัวอย่างของโดม ๒ ชั้นในอิหร่าน การตกแต่งภายในสุสานก็น่าทึ่งเช่นเดียวกัน ผู้เชี่ยวชาญ เช่น A.U Pope บรรยายถึงอาคารนี้ว่า เป็นทัชมาฮาลแห่งอนาคต

แหลมชิเรโตโกะ อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะฮอกไกโด ซึ่งเป็นเกาะเหนือสุดของญี่ปุ่น บริเวณแห่งนี้รวมแผ่นดินจากส่วนกลางของแหลมไปจนถึงส่วนปลาย (แหลมชิเรโตโกะ) และบริเวณทะเลโดยรอบ เป็นตัวอย่างที่ดีของการมีปฏิสัมพันธ์กันระหว่างระบบนิเวศน์ทางทะเล ระบบนิเวศน์บนบก และระบบนิเวศน์ที่มีความอุดมสมบูรณ์ ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากการก่อตัวของทะเลน้ำแข็งตามฤดูกาล ที่เส้นรุ้งต่ำสุดในซีกโลกเหนือ มีความสำคัญต่อสัตว์ทะเลจำนวนมากและสัตว์บก ซึ่งบางสายพันธุ์กำลังใกล้สูญพันธุ์ และสัตว์ท้องถิ่น เช่น นกเค้าแมวกินปลาของแบลคคิสตัน (Blackiston) และพืช Viola kitamiana บริเวณนี้มีความสำคัญสำหรับนกทะเลและนกอพยพ สายพันธุ์ salomid และสัตว์ทะเลที่เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งรวมสิงห์โตทะเล Steller และสัตว์ เช่น ปลาวาฬ

บริเวณตั้งอยู่ในตะวันออกเฉียงเหนือของเตอร์กเมนิสถาน บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำอามูดาเรีย (Amu Daria) อูร์เกนช์เป็นเมืองหลวงบริเวณโคเรสซั่ม (Khorezm) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอาเคเมนิด (Achaemenid) เมืองเก่ามีอนุสรณ์สถานมากมายส่วนใหญ่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๑-๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๑๖-๒๑) รวมทั้งสุเหร่า ประตูคาราวานเซราย (caravanserai) ป้อมปราการ สุสานที่มียอดสูง ๖๐ เมตร อนุสรณ์ต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จทางสถาปัตยกรรม และงานหัตถกรรมซึ่งมีอิทธิพลต่ออิหร่านและอัฟกานิสถาน และภายหลังเป็นสถาปัตยกรรมของจักรวรรดิโมกุล (Mogul) แห่งอินเดียในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑)

ที่ราบสูงศรีลังกาตั้งอยู่ในส่วนกลางตอนใต้ของเกาะ มรดกทางธรรมชาติแห่งนี้ประกอบด้วยเขตอนุรักษ์ป่าพีก อุทยานแห่งชาติที่ราบฮอร์ตัน และเขตป่าสงวนนัคเกิลส์ ป่าในที่ราบสูงเขตกึ่งอัลไพน์ซึ่งมีความสูงตั้งแต่ ๒,๕๐๐ เมตรจากระดับน้ำทะเล เป็นที่อยู่อาศัยของพืชและสัตว์พิเศษหลากหลายประเภท รวมทั้งสัตว์ที่อยู่ในฐานะเสี่ยงสูญพันธุ์หลายชนิด เช่น ค่างหน้าด่างตะวันตก บ่างร่างเพรียวแห่งที่ราบสูงฮอร์ตัน และเสือดาวศรีลังกา พื้นที่นี้ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งที่มีความสำคัญในด้านความหลากหลายทางชีววิทยา

เมืองแบม ตั้งอยู่ในเขตทะเลทรายทางใต้ของที่ราบสูงอิหร่าน ต้นกำเนิดของแบมสืบย้อนไปได้ถึงยุคอาเคมินีด (ศตวรรษที่ ๖-๔ ก่อนคริสต์ศักราช) รุ่งเรืองที่สุดตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๗-๑๑ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒-๑๖) เป็นศูนย์กลางเส้นทางการค้าเสื้อผ้าไหมและฝ้าย การดำรงชีวิตในโอเอซิสขึ้นอยู่กับคลองชลประทานใต้ดิน เมืองแบม เป็นหลักฐานยุคแรกของอิหร่านแสดงสัญลักษณ์เมืองยุคกลางที่สร้างโดยใช้ชั้นโคลน (Chineh)

แหล่งอาศัยของแพนด้าที่เสฉวน มีแพนด้าอยู่ที่นี่ ๓๐ เปอร์เซ็นต์ของโลก ยังเป็นแพนด้าที่ใกล้สูญพันธุ์ ครอบคลุมพื้นที่ ๙๒๔,๕๐๐ เฮคเตอร์ ประกอบด้วยป่าสงวน ๗ แห่ง และอุทยาน ๙ แห่งในภูเขาฉงไหลและเจียจิน บริเวณแหล่งอาศัยประกอบด้วยแพนด้ายักษ์ ซึ่งยังหลงเหลือจากป่าเขตร้อนโบราณของยุคที่ ๓ ที่นี่ยังเป็นสถานที่เพาะพันธุ์แพนด้าที่สำคัญที่สุด แหล่งอาศัยนี้เป็นที่อยู่ของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ เช่น แพนด้าสีแดง เสือดาวหิมะ และเสือดาวลายเมฆ บริเวณนี้ยังเป็นพฤกษศาสตร์สำคัญแห่งหนึ่งของโลกที่อยู่นอกป่าฝนเขตร้อน ที่มีพันธุ์พืชประมาณ ๕,๐๐๐-๖,๐๐๐ ชนิด และมากกว่า ๑,๐๐๐ ตระกูล

เมืองไบโซตุน ตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าโบราณ ที่เชื่อมกับที่ราบสูงอิหร่านกับเมสโสโปเตเมีย และลักษณะเดิมยังคงอยู่จากยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคเมเดียน อาเคเมนิค ซัสซาเนี่ยน และอัลคานิด อนุสรณ์สำคัญของแหล่งโบราณคดีคือภาพแกะสลักนูนต่ำและตัวอักษรลิ่ม (cuneiform) ที่จารึกไว้โดยคำสั่งของจักรพรรดิดาซิอุสมหาราชที่ ๑ เมื่อพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ของจักรวรรดิเปอร์เซีย ๕๒๑ ปีก่อนคริสต์ศักราช ภาพแกะสลักแสดงให้เห็นจักรพรรดิดาริอุสถือธนู อันเป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ และพระบาททรงเหยียบอยู่บนอกของร่างที่นอนหงายอยู่ตรงพระพักตร์ ตามนิยายปรัมปราเล่าว่า ร่างนั้นคือ กอมาตา (Gaumata) พระราชาเมเดียน มากุสผู้อ้างตัวเป็นกษัตริย์ ขึ้นครองบัลลังก์ซึ่งถูกลอบสังหาร จึงทำให้จักรพรรดิดาริอุสขึ้นสู่อำนาจ บริเวณข้างใต้และรอบ ๆ ภาพสลักมีจารึกประมาณ ๑,๒๐๐ บรรทัด เล่าเรื่องสงครามยืดเยื้อที่ดาริอุสต้องทำในปี ๕๒๑-๕๒๐ ก่อนคริสต์ศักราช กับผู้ครองนครต่าง ๆ ซึ่งพยายามมีส่วนในจักรวรรดิที่ก่อตั้งโดยไซรัส (Cyrus) จารึกเขียนด้วย ๓ ภาษา จารึกที่เก่าแก่ที่สุดได้แก่ อักษรอีลาไมต์ (Elamite text) ซึ่งอ้างถึงนิทานปรัมปราบรรยายถึงกษัตริย์และการก่อจลาจล เรื่องนี้ตามมาด้วยนิยายปรัมปราของบาบิโลนที่คล้ายคลึงกัน ตอนสุดท้ายของจารึกนั้นสำคัญมากเป็นพิเศษ เพราะเป็นตอนที่ดาริอุสทรงกล่าวถึง ผลงานต่าง ๆ ที่ทำในยุคเปอร์เซียโบราณเป็นครั้งแรก นี่เป็นข้อความเดียวที่เป็นอนุสรณ์ของอาเคเมนิด ที่เป็นหลักฐานของการก่อตั้งจักรวรรดิใหม่โดยดาริอุสที่ ๑ แสดงให้เห็นถึงการแลกเปลี่ยนอิทธิพลในการพัฒนาศิลปะที่เป็นถาวรวัตถุและการเขียนในภาคพื้นจักรวรรดิเปอร์เซีย นอกจากนั้นยังมีร่องรอยที่เหลือจากยุคเมเดียน ในศตวรรษที่ ๘-๗ ก่อนคริสต์ศักราช และจากยุคอาเคเมนิด (ศตวรรษ ๖-๔ ก่อนคริสต์ศักราช) และยุคหลังอาเคเมนิด

มะละกาและจอร์จทาวน์ได้พัฒนามานานกว่า ๕๐๐ ปี ด้านการค้าขายและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างตะวันออกกับตะวันตกบนช่องแคบมะละกา อิทธิพลของเอเชียและยุโรปได้ผสมผสานทางวัฒนธรรม ตึกที่ทำการขอรัฐบาล โบสถ์    จตุรัส และป้อมปราการต่าง ๆ ทำให้เห็นภาพมะละกาในยุคต้นของประวัติศาสตร์ ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากรัฐสุลต่านมาเลย์ ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๒๐) และยุคโปรตุเกสและดัทช์ ซึ่งเริ่มในต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) แสดงให้เห็นอาคารที่อยู่อาศัยและอาคารพาณิชย์ จอร์จทาวน์แสดงให้เห็นยุคอังกฤษจากปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๓) เมืองทั้งสองแห่งมีภูมิทัศน์ทางสถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่มีสถานที่ใดเทียบเท่าได้ในตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สถานที่นี้ตั้งอยู่บนเนินสูงซึ่งอยู่เหนือที่ราบของเขมร ปราสาทนี้สร้างขึ้นเพื่อถวายแด่พระศิวะ ตัววิหารประกอบด้วยแนวอาคารต่อเนื่องเชื่อมโดยระเบียงคด และบันไดที่มีความยาวมากกว่า ๘๐๐ เมตร และย้อนเวลากลับไปถึงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ ๑๑ (พุทธศตวรรษที่ ๑๖) แม้กระนั้นก็ดีประวัติศาสตร์ที่ซับซ้อน อาจสืบย้อนไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๙ (พุทธศตวรรษที่ ๑๔) เมื่อสถานที่นี้ถูกค้นพบ โบราณสถานแห่งนี้ได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี เนื่องจากอยู่ในบริเวณห่างไกล เป็นสถาปัตยกรรมไม่มีใครเหมือน ซึ่งปรับเข้ากับสภาพแวดล้อม และหน้าที่ทางศาสนาของวิหาร รวมทั้งคุณภาพที่ไม่เหมือนใครของการประดับดาด้วยหินสลัก

ภูเขาลูกนี้ตั้งตระหง่านอยู่ที่หุบเขาเฟอร์กานา และเป็นฉากหลังของเมืองออช (Osh) ที่จุดตัดของเส้นทางสำคัญบนถนนสายไหมในเอเชียกลาง นานกว่า ๑,๕๐๐ ปีแล้ว ที่สุไลมานเป็นเหมือนประทีปสำหรับผู้เดินทาง ได้สักการะบูชาในฐานะภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ยอดทั้ง ๕ และเนินเขาเต็มไปด้วยสถานที่โบราณสำหรับสักการะ และถ้ำที่มีจารึกและสุเหร่า ๒ แห่ง ซึ่งซ่อมสร้างขึ้นใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) มีบริเวณ ๑๐๑ แห่งซึ่งมีจารึกแสดงภาพคนและสัตว์ รวมทั้งรูปเรขาคณิตมากมายที่ได้แสดงไว้ในบริเวณเหล่านี้ สถานที่นี้บอกแหล่งที่สักการะ ๑๗ แห่ง ซึ่งยังใช้อยู่จนทุกวันนี้ แต่หลาย ๆ แห่งก็ไม่ใช้แล้ว รอบ ๆ ยอดเขาแต่ละยอดมีทางเดินที่เชื่อมถึงกัน สถานที่สักการะเชื่อกันว่าจะช่วยเยียวยาความแห้งแล้ง ปวดศีรษะ ปวดหลัง และให้พรให้มีอายุยืนยาว การเคารพบูชาภูเขา ความเชื่อของอิสลามยุคก่อนกับอิสลามปัจจุบัน บริเวณนี้เชื่อว่าเป็นบริเวณที่แสดงให้เห็นถึงตัวอย่างที่สมบรูณ์แบบของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในเอเชียกลาง ได้รับการสักการะบูชามามากกว่าหลายพันปี

ป้อมปาร์เทียนแห่งนีซาประกอบด้วยนีซาเก่าและนีซาใหม่ แสดงให้เห็นที่ตั้งเมืองในยุคต้นที่สำคัญที่สุดของจักรวรรดิปาร์เทียน ซึ่งเป็นมหาอำนาจตั้งแต่กลางศตวรรษที่ ๓ ก่อนคริสต์ศักราช จนถึงคริสต์ศวรรษที่ ๓ (พุทธศตวรรษที่ ๘) บริเวณอนุรักษ์ซึ่งยังไม่ได้ทำการขุดค้น แสดงให้เห็นอารยธรรมโบราณ ซึ่งประสานองค์ประกอบทางวัฒนธรรมดั้งเดิมของคน เข้ากับองค์ประกอบของเฮลเลนนิสติค (Hellenistic) และโรมันตอนใต้ การขุดค้นแหล่งโบราณคดีในแหล่งทั้งสอง แสดงให้เห็นสถาปัตยกรรมการตกแต่ง ภาพอาคารบ้านเรือน สภาพและหน้าที่ของศาสนา บริเวณนี้ตั้งอยู่ตรงจุดสำคัญของแหล่งค้าขาย และทางยุทธศาสตร์ อาณาจักรที่ทรงอำนาจนี้เป็นเครื่องกีดขวางการแผ่ขยายของโรมัน ในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางสำคัญของการคมนาคม และการค้าระหว่างตะวันออกและตะวันตก เหนือและใต้

เหมืองแร่เงินอิวามิกินซังทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮอนชิว เป็นกลุ่มภูเขาสูงกว่า ๖๐๐ เมตร และมีหุบเขาแทรกอยู่ประปราย มีซากเหมืองขนาดใหญ่ บริเวณที่หลอมและสกัดให้เป็นแร่บริสุทธิ์ มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๖-๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑-๒๕) แหล่งนี้เป็นเส้นทางขนส่งแร่เงินไปสู่ท่าเรือเพื่อไปเกาหลีและจีน มีส่วนทำให้เกิดการพัฒนาเศรษฐกิจของญี่ปุ่นและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ และ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑ และ ๒๒) บริเวณโดยรอบเหมืองเงินแห่งนี้ยังอุดมไปด้วยธรรมชาติอันสมบูรณ์ รวมไปถึงป้อมปราการ ศาลเจ้า เส้นทางการขนส่ง และเมืองท่า 3 แห่งที่ใช้ขนส่งแร่ คือ Tomogaura, Okidomari และ Yunotsu

บริเวณนี้ มีพื้นที่ทอดยาวห้าแสนตารางกิโลเมตรในมณฑลยูนนาน (Yunnan) กุ้ยโจว (Guizhou) และกวางสี (Guangxi) เป็นตัวอย่างของพื้นที่ร้อนชื้นไปจนถึงเกือบร้อน ป่าหินของของฉือหลิน (Shilin) ที่นี่เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติชั้นสุดยอด ทั้งยังเป็นแหล่งที่มียอดเขารูปร่างแปลกตาหลากหลายมากแห่งหนึ่งของโลก หอหินกรวยหินลี่โป (Libo) แสดงให้เห็นว่าที่นี่เป็นแหล่งหินเก่า ที่ทำให้ภูมิทัศน์สวยงามแปลกตา แหล่งหินอูหลงถูกบันทึกไว้ว่าเป็นแหล่งที่มีหลุมหินขนาดใหญ่ สะพานหินธรรมชาติ และถ้ำต่าง ๆ

กลุ่มอารามนี้อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ประกอบด้วยกลุ่มอารามแห่งอาร์เมเนี่ยนคริสเตียน ได้แก่ เซนต์แธดดิอุส (St.Thaddeus) เซนต์สเตปานอส (St. Stepanos) และห้องสวดมนต์ดซอร์ดซอร์ (Dzordzor) ตึกเหล่านี้หลังที่เก่าที่สุดคือแธดดิอุส ย้อนกลับไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) เป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมอาร์เมเนียน และการตกแต่งแบบดั้งเดิม สถานที่เหล่านี้แสดงให้เห็นถึงการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม กับภูมิภาคอื่น ๆ โดยเฉพาะไบเซนไทน์ ออโธด๊อกซ์ และเปอร์เซีย โดยที่ตั้งอยู่บนขอบตะวันออกเฉียงใต้ของบริเวณสำคัญของวัฒนธรรมอาร์เมเนี่ยน อารามเหล่านี้จึงเป็นศูนย์กลางหลักในการเผยแพร่วัฒนธรรมในภูมิภาค อารามเหล่านี้เป็นบริเวณสุดท้ายที่เหลืออยู่ในภูมิภาค ที่ยังคงมีวัฒนธรรมที่อยู่ในสภาพมั่นคงและแท้จริง ยิ่งกว่านั้นยังเป็นหลักฐานถึงศาสนาอาร์เมเนี่ยนแบบดั้งเดิมนับศตวรรษ

เกาะเชจูและถ้ำลาวา มีเนื้อที่เป็นบริเวณสำคัญ ๓ แห่ง รวม ๑๘,๘๔๖ เฮคเตอร์ ได้แก่ จีโอมูโนเรียม (Geomunoreum) ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นถ้ำซึ่งเกิดจากหินละลายจากภูเขาไฟที่เย็นลง และก่อตัวเป็นถ้ำที่สวยงามที่สุด มีสีสันต่าง ๆ บนพื้นถ้ำและเพดานและผนังถ้ำมีสีเข้ม ซีอองซานอิลชุลบอง (Seongsan Ilchulbong) เป็นหินภูเขาไฟรูปกรวย มีลักษณะคล้ายป้อมปราการโผล่ขึ้นมาจากมหาสมุทร เป็นทิวทัศน์งดงามและภูเขาฮัลลาซึ่งสูงที่สุดในเกาหลี มีทั้งน้ำตก หินที่ก่อตัวเป็นรูปร่างต่าง ๆ ทะเลสาบปากปล่องภูเขาไฟที่มีน้ำเต็ม บริเวณที่งดงามแห่งนี้ยังมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของโลก ลักษณะและขบวนการต่าง ๆ

บนยอดที่เป็นพื้นราบ ๕ ยอด ภูเขาอู่ไถเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนา ภูมิประเทศแห่งนี้เป็นที่ตั้งของวัด ๔๑ แห่ง ซึ่งรวมกับห้องโถงใหญ่ทางตะวันออกของวัดโฟกวง อันเป็นอาคารสร้างด้วยไม้สักสูงที่สุดของราชวงศ์ถัง ซึ่งยังคงสภาพเดิมอยู่ มีรูปปั้นด้วยดินขนาดเท่าตัวจริง นอกจากนี้วัด Shuxiang ของราชวงศ์หมิง พร้อมด้วยรูปปั้น ๕๐๐ รูปที่แสดงเรื่องราวทางพระพุทธศาสนาประสานกันเป็นภาพ ๓ มิติของภูเขาและน้ำ กล่าวโดยรวมแล้วอาคารในบริเวณนี้ แสดงวิถีการพัฒนาทางที่สถาปัตยกรรมพุทธ และอิทธิพลที่มีต่ออาคารในพระราชวังมากกว่าล้านปี ภูเขาอู่ไถ “ภูเขา ๕ ระดับ” เป็นภูเขาสูงที่สุดในประเทศจีนตอนเหนือ และเป็นสถานที่โดดเด่นด้วยรูปลักษณะของชะเงื้อมหินที่มียอด ๕ ยอด ที่โล่งเตียนปราศจากต้นไม้ วัดได้ถูกสร้างขึ้นที่นี่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑ (พุทธศตวรรษที่ ๖) ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ (พุทธศตวรรษที่ ๒๕)

อาณาจักรนี้เป็นสถานที่แห่งแรกในวานูอาตู ที่ได้รับการจารึกไว้ ประกอบด้วยบริเวณ ๓ แห่งของต้นคริสต์ศตวรรษ ๑๗ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒) บนเกาะอีฟาเต้ (Efate)     เลเลปา (Lelepa) และอาร์ท๊อค (Artok) ซึ่งเกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายของหัวหน้าผู้ยิ่งใหญ่คนสุดท้าย รอย มาตา สถานที่ดังกล่าวปัจจุบันคือวานูอาตูกลาง พื้นที่นี้ได้แก่ที่พำนักของรอย มาตา สถานที่ตายและสถานที่ฝังศพ ทั้งหมดมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับประเพณีเก่าแก่ที่ล้อมรอบหัวหน้า และคุณค่าทางศีลธรรมที่เขารับเอาไว้ บริเวณนี้จึงสะท้อนให้เห็นการบรรจบกันระหว่างประเพณีที่เป็นถ้อยคำและโบราณคดี และยังเป็นหลักฐานถึงความมุ่งมั่นของรอย มาตา ในการปฏิรูปสังคมและการแก้ไขความขัดแย้ง ซึ่งยังคงเกี่ยวข้องกับคนในภูมิภาคนี้

อุทยานแห่งชาตินี้มีพื้นที่ ๒๒,๙๕๐ เฮคเตอร์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาฮูไยยู่ (Huyaiyu) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี (Jiangxi) (ซึ่งอยู่ทางจีนตะวันออกภาคกลาง) มีภูมิประเทศสวยงามเต็มไปด้วยแท่งเสาหินและยอดเขามากมาย มียอดที่เป็นหินแกรนิต ๔๘ ยอด และแท่งหินแกรนิต ๘๙ แท่ง หินบางพวกก็มีรูปร่างเหมือนคนหรือสัตว์ ความงามตามธรรมชาติของเขาฮวยยู่ (Huaiyu) ชันสูงถึง ๑,๘๑๗ เมตร ตั้งตระหง่านเคียงคู่กับหินแกรนิตรูปร่างต่าง ๆ พร้อมด้วยป่าไม้ รวมทั้งสภาพฝนฟ้าอากาศ ทำให้ภูมิทัศน์มีแสงรัศมีที่สดใส และรุ้งสีขาวตลอดเวลาไม่เปลี่ยนแปลง บริเวณนี้รับอิทธิพลที่ผสมกันระหว่างมรสุมเขตร้อนและภูมิอากาศทะเล ทำให้มีป่าส่วนหนึ่งที่อากาศอบอุ่นอยู่เหนือทิวทัศน์เขตร้อนที่ล้อมรอบอยู่ นอกจากนั้นก็มีป่าและน้ำตกมากมาย บ้างก็สูงถึง ๖๐ เมตร มีทะเลสาบและน้ำพุร้อน

ภูเขาซงฉานได้รับการยกย่องให้เป็นภูเขาศูนย์กลางอันศักดิ์สิทธิ์ของจีนโดยมีความสูงถึง ๑,๕๐๐ เมตร เชิงเขาของซงฉานอยู่ติดกับเมืองเต่งเฟงในมณฑลเฮอหนาน แหล่งมรดกโลกนี้ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบกว่า ๔๐ ตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของแหล่งและกลุ่มโบราณสถาน ๘ แห่ง รวมทั้งประตูฮานเก้อ ๓ ประตู (หลักฐานร่องรอยของโครงสร้างทางศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน) วัดต่าง ๆ ลานนาฬิกาแดดซื่อกง และหอดูดาวเต่งเฟง การก่อสร้างกลุ่มอาคารนี้แสดงให้เห็นว่าเป็นไปตามหลักการของราชวงศ์ทั้งเก้า ที่สะท้อนถึงวิถีทางต่าง ๆ ของความเข้าใจในการเป็นศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลกมนุษย์ และอำนาจแห่งขุนเขาแสดงสถานะเป็นศูนย์กลางแห่งศรัทธาทางศาสนา โบราณสถานทางประวัติศาสตร์เต่งเฟงนี้มีตัวอย่างอาคารที่ดีที่สุด แสดงถึงสถาปัตยกรรมจีนโบราณสร้างอุทิศให้กับศาสนา วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการศึกษา

มรดกโลกแห่งนี้รวมพื้นที่คุมขัง ๑๑ แห่งในจำนวนนับพันแห่ง ที่ตั้งโดยจักรวรรดิอังกฤษบนแผ่นดินออสเตรเลีย ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘-๑๙ ตั้งอยู่บนที่ราบชายฝั่งทะเลที่อุดมสมบูรณ์ โดยบังคับให้ชาวพื้นเมืองอะบอริจินย้ายถอยเข้าไปในแผ่นดินบนบก เรือนจำหรือพื้นที่คุมขังส่วนใหญ่ตั้งอยู่โดยรอบเมืองซิดนีย์ ทัสมาเนีย รวมทั้งบนเกาะนอร์ฟอล์กและในฟรีแมนเทิล เรือนจำนี้เป็นที่อยู่ของทั้งชาย หญิง และเด็กกว่าหมื่นคนที่ถูกตัดสินลงโทษ โดยศาลอังกฤษให้ส่งตัวมายังอาณานิคมนักโทษ สถานที่แต่ละแห่งสร้างขึ้นด้วยวัตถุประสงค์เฉพาะของวิธีการลงโทษและวิธีการอบรมนักโทษ โดยใช้แรงงานเพื่อช่วยสร้างอาณานิคม มรดกโลกแหล่งนี้เป็นตัวอย่างที่คงสภาพดีที่สุดในการแสดงถึงวิธีการใช้ชีวิตของนักโทษกลุ่มใหญ่ที่ถูกส่งมาใช้แรงงาน และแสดงถึงการแผ่ขยายอำนาจของอาณานิคมยุโรปที่ยังปรากฎมาจนถึงปัจจุบัน

ระบบชลประทานแห่งซูร์ตาร์ ถูกบันทึกว่าเป็นงานสร้างสรรค์อันชาญฉลาดชิ้นสำคัญ สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยดาริอุสมหาราชในศตวรรษที่ ๕ ก่อนคริสต์ศักราช ระบบนี้ทำขึ้นโดยสร้างคลองหลัก ๒ สาย บนแม่น้ำการุน คลองหนึ่งคือการ์การ์ (Gargar) ปัจจุบันยังใช้ส่งน้ำให้เมืองซูร์ตาร์ โดยทางอุโมงค์ยาวซึ่งนำน้ำไปสู่โรงเครื่องจักรกล ทำให้มีภาพที่น่าตื่นตาบนหน้าผา ที่น้ำตกลงมาสู่แอ่งน้ำเบื้องล่าง น้ำจะไหลสู่ที่ราบด้านใต้ของเมือง มีสวนผลไม้และไร่นาเป็นบริเวณกว่า ๔๐,๐๐๐ เฮคเตอร์ ชื่อว่า Mianab (แดนสวรรค์) ระบบนี้เป็นกลุ่มของพื้นที่ที่รวมเอา Salasel Castel ศูนย์ปฏิบัติการของระบบไฮดรอลิกทั้งหมด หอสูงซึ่งระดับน้ำจะถูกวัด เขื่อน สะพาน อ่างเก็บน้ำ และกังหัน ระบบนี้แสดงให้เห็นความรู้ของพวกเอลาไมต์ และเมสโสโปเตเมีย และความชำนาญของชาวนาบัท และอิทธิพลของการก่อสร้างแบบโรมัน

สุสานแห่งนี้มีหลุมฝังพระศพรวม ๔๐ หลุม กระจายอยู่ ๑๘ แห่ง สุสานนี้สร้างมานานกว่า ๕ ศตวรรษ ตั้งแต่คริสต์ศักราช ๑๔๐๘-๑๙๖๖ (พุทธศักราช ๑๙๕๑-๒๕๐๙) เพื่อเป็นเกียรติและระลึกถึงบรรพบุรุษ แสดงความเคารพต่อความสำเร็จของท่านเหล่านั้น เน้นย้ำอำนาจของราชวงศ์ คุ้มครองวิญญาณบรรพบุรุษจากสิ่งชั่วร้าย และปกป้องจากการถูกทำลาย หลุมฝังพระศพตั้งอยู่ในจุดที่ถูกเลือกว่ามีความงดงามทางธรรมชาติ ซึ่งจะสร้างให้ด้านหลังมีภูเขา และหันหน้าเข้าหาน้ำทางด้านใต้ และมีเทือกเขาซับซ้อนอยู่ไกล ๆ ใกล้บริเวณสุสานจะมีบริเวณสำหรับทำพิธีและทางเข้า นอกจากเนินหลุมฝังพระศพ อาคารที่เกี่ยวข้องประกอบด้วย ศาลเจ้าไม้รูปตัวที เพิงสำหรับแผ่นป้ายหิน โรงครัว และโรงทหารรักษาพระองค์ ประตูใหญ่สีแดงยึดติดด้วยเดือยแหลม และบ้านคนดูแล บริเวณภายนอกถูกตกแต่งด้วยแถวรูปคนและสัตว์ทำด้วยหิน สุสานนี้ทำให้ประวัติศาสตร์ ๕,๐๐๐ ปีของสถาปัตยกรรมสุสานหลวงในคาบสมุทรเกาหลีสมบูรณ์แบบ

หมู่บ้านฮาโฮและยางดอง ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๔-๑๕ (พุทธศตวรรษที่ ๑๙-๒๐) ทั้งสองหมู่บ้านนี้ ได้รับการพิจารณาว่าเป็นตัวแทนของหมู่บ้านประวัติศาสตร์ตระกูลชาวเกาหลีในสาธารณรัฐเกาหลี ที่ตั้งของหมู่บ้านโอบล้อมด้วยภูเขาอันเขียวชอุ่มและหันหน้าเข้าหาแม่น้ำ มีพื้นที่เปิดโล่งเพื่อใช้ทำเกษตรกรรม สะท้อนให้เห็นถึงแนวคิดชั้นสูงตามแบบอย่างของวัฒนธรรมในลัทธิขงจื้อในช่วงต้นของราชวงศ์โจชอน (คริสต์ศักราช ๑๓๙๒-๑๙๑๐/ พุทธศักราช ๑๙๓๕-๒๔๕๓) ตัวหมู่บ้านตั้งอยู่ในพื้นที่ซึ่งมีความเหมาะสมทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณจากภูมิประเทศโดยรอบ หมู่บ้านทั้งสองประกอบด้วยที่พักอาศัยของครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านร่วมกับกลุ่มบ้านของสมาชิกในชนชั้นเดียวกัน มีลักษณะเป็นโครงสร้างไม้ นอกจากบ้านพักอาศัยดังกล่าว ยังมีหอกลาง อาคารเรียน สถานศึกษาในลัทธิขงจื้อ และกลุ่มบ้านชั้นเดียวที่ก่อผนังด้วยดินเหนียว หลังคามุงด้วยหญ้าคาซึ่งใช้เป็นที่อยู่ของสามัญชน ภูมิทัศน์ของภูเขา ต้นไม้ และน้ำโดยรอบหมู่บ้าน เป็นกรอบทัศนียภาพที่แยกตัวออกจากอาคารต่าง ๆ อย่างสันโดษ ความงดงามนี้ได้รับการยกย่องไว้ในกวีนิพนธ์แห่งศตวรรษที่ ๑๗ และ ๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๒-๒๓)

พื้นที่คุ้มครองทางธรรมชาติเกาะฟินิกซ์ (PIPA) มีพื้นที่ ๔๐๘,๒๕๐ ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ในทะเลและบนบก ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มรดกทางธรรมชาตินี้ห้อมล้อมด้วยกลุ่มของเกาะฟินิกซ์ หนึ่งในสามของกลุ่มเกาะในกิริบาติ และเป็นพื้นที่อนุรักษ์ทางทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก PIPA เป็นเขตอนุรักษ์ของหมู่เกาะหินปะการังในทะเลที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง รวมทั้งปล่องใต้ทะเลที่ค้นพบแล้ว ๑๔ ปล่อง (คาดว่าเป็นปล่องภูเขาไฟที่ดับแล้ว) และเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ใต้ทะเลลึกอื่น ๆ ประกอบด้วยสัตว์ที่รู้จักแล้ว ๘๐๐ สายพันธุ์ รวมทั้งปะการังกว่า ๒๐๐ สายพันธุ์ สัตว์ (น้ำ) เลี้ยงลูกด้วยนม ๑๘ สายพันธุ์ และนก ๔๔ สายพันธุ์ โครงสร้างและหน้าที่ของระบบนิเวศวิทยาในพื้นที่คุ้มครองทางธรรมชาติเกาะฟินิกซ์ แสดงให้เห็นถึงธรรมชาติดั้งเดิม ความสำคัญในฐานะเป็นเส้นทาง และแหล่งน้ำของสัตว์อพยพ เป็นสถานที่แห่งแรกในกิริบาติที่ได้รับการขึ้นบัญชีเป็นมรดกโลก

พระราชวังจักรพรรดิแห่งทังลองสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๑ (พุทธศตวรรษที่ ๑๖) โดยราชวงศ์ลีเวียด แสดงอิสรภาพของชาวไดเวียดทั้งมวล พระราชวังแห่งนี้ก่อสร้างอยู่บนซากป้อมเมืองของจีนที่มีอายุเก่าถึงคริสต์ศตวรรษที่ ๗ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒) ในพื้นซึ่งได้ระบายน้ำออก บนที่ราบลุ่มปากแม่น้ำแดงในเมืองฮานอย พระราชวังนี้เป็นศูนย์กลางอำนาจทางการเมือง การศาสนามากว่า ๑๓ ศตวรรษต่อเนื่องโดยตลอด อาคารพระราชวังและซากสิ่งก่อสร้างในแหล่งโบราณคดีบนเลขที่ ๑๘ เขตฮวงเด่ย สะท้อนให้เห็นถึงลักษณะเฉพาะของวัฒนธรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในลุ่มแม่น้ำแดงตอนล่างบริเวณที่เป็นจุดบรรจบกันระหว่างอิทธิพลที่มาจากจีนทางตอนเหนือและอาณาจักรจามปาโบราณทางตอนใต้

ไชนาดานเฉีย เป็นชื่อเรียกภูมิประเทศที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินซึ่งมีธรณีสัณฐานเป็นหินแปรสีแดง มีการกัดเซาะที่เกิดจากอิทธิพลของพลังภายในของลักษณะทางธรณีวิทยา (รวมทั้งการยกตัวของเปลือกโลก) และปัจจัยภายนอก (รวมทั้งการกัดเซาะด้วยลมและน้ำ) สมบัติทางธรรมชาติ แหล่งนี้ประกอบไปด้วยพื้นที่ ๖ พื้นที่ในเขตกึ่งโซนร้อนทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน มีลักษณะเฉพาะเป็นหน้าผาสีแดงที่น่าตื่นตาและเทือกเขาที่มีถูกกัดเซาะด้วยแรงลม รวมทั้งเสาหินธรรมชาติ หอคอย หุบเขาลึกกับร่องลำธาร และน้ำตก ลักษณะภูมิประเทศอันสลับซับซ้อนนี้ช่วยรักษาป่าดงดิบของพืชใบกว้างไว้ และเป็นที่อยู่ของพืชพันธุ์และนานาสัตว์ที่หายากกว่า ๔๐๐ ชนิด

จันตาร์มันตาร์ ในเมืองชัยปุระ เป็นสถานที่สังเกตการณ์ดาราศาสตร์ที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๓) และรวมถึงอุปกรณ์เครื่องมือทางดาราศาสตร์ที่ติดตั้งอยู่กว่า ๒๐ ชนิด อุปกรณ์เหล่านี้เป็นของโบราณที่เป็นตัวอย่างเพื่อการสร้างเครื่องมือที่รู้จักกันอยู่แล้วแต่ในบางกรณีก็มีลักษณะพิเศษในตัวของมันเอง สถานที่แห่งนี้ออกแบบมาเพื่อใช้เป็นตำแหน่งสังเกตการณ์ดาราศาสตร์ด้วยตาเปล่า ซึ่งประกอบไปด้วย นวตกรรมทางสถาปัตยกรรมและอุปกรณ์เครื่องมือหลากหลาย จันตาร์มันตาร์นี้เป็นที่สังเกตการณ์ที่สำคัญที่สุด หยั่งรู้ได้มากที่สุดและอนุรักษ์ไว้ได้ดีที่สุดของอินเดีย เป็นแหล่งที่แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญทางด้านดาราศาสตร์และแนวคิดเรื่องจักรวาลของราชสำนักฝ่ายชายยุคปลายสมัยโมกุล

ช่วงสงครามโลกครั้งที่ ๒ อุบัติขึ้นนั้น เป็นช่วงเวลาเดียวกับเหตุการณ์กำลังเข้าสู่การเริ่มต้นของสงครามเย็น สหรัฐอเมริกาได้ตัดสินใจทำการทดลองนิวเคลียส์อีกครั้งในมหาสมุทรแปซิฟิค ภายหลังจากการโยกย้ายกลุ่มชนชาวพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนเกาะหินปะการังบิกินีในหมู่เกาะมาร์แชลออกไป การทดลองนิวเคลียส์ ๖๗ ครั้งจึงได้ดำเนินการขึ้นที่นี่ตั้งแต่ปีคริสต์ศักราช ๑๙๔๖ (พุทธศักราช 2489) ถึง คริสต์ศักราช ๑๙๕๘ (พุทธศักราช ๒๕๐๑) รวมทั้งการระเบิดของ เฮช-บอม ลูกแรกในปีคริสต์ศักราช ๑๙๕๒ (พุทธศักราช ๒๔๙๕) ด้วย เกาะหินปะการังบิกินีปรากฏหลักฐานที่เป็นรูปธรรมโดยตรงที่แสดงนัยสำคัญเพื่อให้ตระหนักถึงอำนาจของการทดลองนิวเคลียส์ ตัวอย่างเช่น เรือเดินทะเลที่ถูกจมลงสู่ก้นทะเลสาบในแนวหินปะการังของการทดลองในปีคริสต์ศักราช ๑๙๔๖ (พุทธศักราช ๒๔๘๙) และที่ปล่องภูเขาไฟใต้ทะเลขนาดมหึมาบราโว ด้วยอำนาจของการทำลายล้างที่รุนแรงกว่า ๗,๐๐๐ เท่าของระเบิดนิวเคลียส์ที่ฮิโรชิมา การทดลองมีผลต่อสภาพธรณีวิทยาและสภาพทางธรรมชาติอย่างหนักตามมา และมีผลต่อสุขภาพของผู้คนที่ได้รับรังสี จากประวัติศาสตร์ของเรื่องนี้ เกาะปะการังบิกินีจึงเป็นสัญลักษณ์ของการอุบัติขึ้นของยุคนิวเคลียส์ แม้ผลที่ตามมาจะขัดกับภาพลักษณ์ของสันติภาพและสวรรค์บนโลกมนุษย์อยู่ก็ตาม เกาะบิกินีแห่งนี้เป็นสถานที่แรกในหมู่เกาะมาร์แชลที่ถูกจารึกไว้ในบัญชีมรดกโลก

ตาบลิส เป็นสถานที่แลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาแต่โบราณกาล และยังเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญที่สุดบนเส้นทางสายแพรไหม ศูนย์การค้าทางประวัติศาสตร์ตาบลิส ประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างที่ก่อสร้างด้วยอิฐ มีพื้นที่ต่อเนื่องหลังคาคลุมเชื่อมโยงระหว่างกัน และยังมีพื้นที่โล่งเพื่อใช้ในกิจกรรมต่าง ๆ กัน ตาบลิสและตัวตลาดนั้นเฟื่องฟูและมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีและมีชื่อเสียงมาก่อนแล้วในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๓ (พุทธศตวรรษที่ ๑๘) ครั้งที่ยังเป็นเมืองเล็ก ๆ ในเขตอาเซอไบจันตะวันออก จนกลายมาเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซาฟาวิด ต่อมาได้เสียสถานภาพการเป็นเมืองหลวงไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) แต่ด้วยการขยายอำนาจของออตโตมัน เมืองนี้ก็ยังคงมีความสำคัญในฐานะชุมทางการค้าจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ (พุทธศตวรรษที่ ๒๓) ตาบลิสแสดงให้เห็นถึงตัวอย่างที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของการค้าแบบดั้งเดิมและระบบวัฒนธรรมของอิหร่าน

ชีอิค ซาฟี อัล-ดิน คาเนกาฮ์และกลุ่มศาสนสถานในอาดาบิล สร้างขึ้นระหว่างตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๑๖ (พุทธศตวรรษที่ ๒๑) และเสร็จในปลายคริศตวรรษที่ ๑๘ (ต้นพุทธศตวรรษที่ ๒๔) เป็นสถานปฏิบัติจิตในลัทธิซูฟีซึ่งใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบอิหร่านเพื่อให้มีพื้นที่ใช้สอยมากเพียงพอต่อการใช้งาน (รวมไปถึงห้องสมุด มัสยิด โรงเรียน สุสาน ถังน้ำ โรงพยาบาล โรงครัว ร้านอบขนมปัง และสำนักงานต่างๆ) เป็นจุดรวมของเส้นทางไปสู่ตัวศาสนสถานที่แบ่งออกเป็น ๗ ส่วนตามคติความเชื่อในลัทธิซูฟี ด้วยกระจก ๗ บาน และแบ่งจากกันด้วยประตู ๘ บานซึ่งแสดงถึงอาการทั้ง ๘ ตามคติความเชื่อเช่นเดียวกัน กลุ่มอาคารนี้รวมไปถึงทางเดินและด้านในที่ตกแต่งอย่างงดงามเรืองรองและได้รับการอนุรักษ์ในสภาพที่ดีด้วยสำนึกในความเก็บรักษาของโบราณที่มีคุณค่าไว้ และแหล่งมรดกโลกแห่งนี้แสดงถึงสถาปัตยกรรมอิหร่านยุคกลางที่หาได้ยากยิ่ง

พระราชวังแห่งราชวงศ์โฮสมัยคริสต์ศตวรรษที่ ๑๔  พุทธศตวรรษที่ ๑๙ สร้างตามหลักฮวงจุ้ยที่แสดงถึงความนิยมในการตกแต่งด้วยดอกไม้ตามหลักลัทธิขงจื๊อใหม่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่   ๑๔   ในเวียดนามและแพร่หลายไปในดินแดนแถบต่าง ๆ ของเอเชียตะวันออก ตามหลักการทั้งสองนี้ทำให้เขตพระราชฐานมีภูมิทัศน์ที่สวยงามวางอยู่ตามแนวแกนที่ต่อเชื่อมกับเขาทวงเซิน และดองเซิน บนที่ราบระหว่างแม่น้ำมาและแม่น้ำบ่วย อาคารพระราชวังแห่งนี้เป็นตัวอย่างชิ้นเยี่ยมของเมืองหลวงรูปแบบใหม่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สมบัติทางวัฒนธรรมชิ้นนี้ประกอบด้วยสวน ๙ สวนในแคว้นต่าง ๆ สวนเหล่านี้เป็นตัวอย่างแห่งความหลากหลายในการออกแบบสวนเปอร์เซียและดัดแปลงไปตามสภาพภูมิอากาศที่แตกต่างกัน ในขณะที่ยังคงรักษาไว้ซึ่งหลักการที่มีรากฐานมาตั้งแต่สมัยของกษัตริย์ไซรัสมหาราช (๖๐๐ ปีก่อนคริสตกาล หรือ ๑๐๐ ปีก่อนพุทธกาล) สวนถูกแบ่งออกเป็น ๔ ส่วนเสมอ โดยมีน้ำเป็นส่วนประกอบสำคัญใช้เพื่อระบบส่งน้ำหรือเพื่อการตกแต่ง สวนเปอร์เซียเป็นสวนในอุดมคติ สัญลักษณ์แห่งสวนอีเดนและธาตุทั้งสี่ในศาสนาโซโรอัสเตอร์ (ลัทธิบูชาไฟ) ได้แก่ ท้องฟ้า ดิน น้ำ และไม้ สวนเปอร์เซียเหล่านี้รวมไปถึงองค์ประกอบที่เหลืออยู่ไม่ว่าจะเป็นอาคารต่าง ๆ ศาลา กำแพงล้อมรอบ รวมทั้งระบบการส่งน้ำที่ซับซ้อน มีอายุเก่าแก่แตกต่างกันไปตลอดช่วง ๖๐๐ ปีก่อนคริสตกาลที่ผ่านมา สวนเปอร์เซียให้อิทธิพลกับศิลปะการออกแบบสวนไปไกลถึงอินเดียและสเปน

ภูมิทัศน์วัฒนธรรมทะเลสาบตะวันตกแห่งฮางโจว ได้แก่ บริเวณทะเลสาบตะวันตกและภูเขาที่ล้อมรอบอยู่ ๓ ด้าน เป็นที่ซึ่งสร้างแรงบันดาลใจให้กับกวี นักคิด และศิลปินตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๙ พุทธศตวรรษที่ ๑๔ ประกอบด้วย วัด เจดีย์ ศาลา สวน และต้นไม้ตกแต่ง รวมทั้งทางเดิน และเกาะต่าง ๆ ที่สร้างเทียมขึ้นมา สิ่งที่สร้างเพิ่มเติมเหล่านี้ทำเพื่อปรับปรุงภูมิทัศน์ด้านทิศตะวันตกของเมืองฮางโจวไปจนถึงด้านใต้ของแม่น้ำแยงซี ทะเลสาบตะวันตกนี้ให้อิทธิพลกับการออกแบบสวนต่าง ๆ ของจีนรวมทั้งญี่ปุ่น และเกาหลีในสมัยต่อ ๆ มาเป็นเวลาหลายศตวรรษและเป็นพยานหลักฐานขนบธรรมเนียมวัฒนธรรมของการปรับปรุงภูมิทัศน์เพื่อสร้างสรรค์การจัดวางภาพที่สะท้อนการผสมผสานระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติตามแนวคิดวัตถุนิยม

พื้นที่ทางทะเล ๖๐๔,๕๐๐ เฮกเตอร์ และบริเวณชายฝั่งนิงกาลู บนชายฝั่งทะเลตะวันตกอันห่างไกลของออสเตรเลีย รวมทั้งแนวปะการังใกล้ชายฝั่งที่ยาวที่สุดแห่งหนึ่งของโลก บนแผ่นดินมีลักษณะภูมิประเทศแบบการส์ต (karst) ที่เป็นหินปูน-สูง ๆ    ต่ำ ๆ หน้าผาสูงชัน ยอดแหลม ตะปุ่มตะป่ำ มักพบรอยแตกกว้างซึ่งพัฒนาเป็นโพรงถ้ำใต้ดินและช่องน้ำลอด ชายฝั่งนิงกาลูเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ทะเลหลากหลายสายพันธุ์ ซึ่งเต่าทะเลก็เป็นสัตว์ที่มีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ในแถบนี้ อีกทั้งยังเป็นแหล่งที่ล่าเหยื่อของฉลามวาฬทุก ๆ ปีด้วย ส่วนที่เป็นพื้นที่ชายฝั่งแสดงลักษณะของช่องน้ำลอดใต้ดินและถ้ำโครงข่าย โพรงช่องอากาศและลำธารน้ำใต้ดิน ลักษณะสภาพธรรมชาตินี้สนับสนุนการดำรงอยู่ของสายพันธุ์สัตว์หายากที่ทำให้มีความพิเศษหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลและชายฝั่ง

สมบัติทางธรรมชาตินี้เป็นเกาะ ๓ กลุ่มรวมกันมากกว่า ๓๐ เกาะ ครอบคลุมพื้นที่พื้นผิว ๗๓๙๓ เฮกเตอร์ หมู่เกาะแห่งนี้แสดงลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลายและเป็นที่อยู่ของสัตว์จำนวนมาก รวมทั้งค้างคาวแม่ไก่สายพันธุ์หนึ่ง (Bonin Flying Fox) ซึ่งกำลังจะสูญพันธุ์ และนกกว่า ๑๙๕ สายพันธุ์ที่ใกล้จะสูญพันธุ์เช่นกัน สายพันธุ์พืชบนหมู่เกาะได้รับการบันทึกไว้แล้ว มีถึง ๔๔๑ สายพันธุ์ ซึ่งแหล่งน้ำของเกาะเป็นที่อยู่อาศัยของปลานานาพันธุ์ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยอยู่ในทะเล และปะการัง ระบบนิเวศของหมู่เกาะโอกะซาวาระสะท้อนให้เห็นถึงลำดับของกระบวนวิวัฒนาการ โดยอธิบายจากการสั่งสมของสายพันธุ์พืชทั้งทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันตกเฉียงเหนือ เคียงคู่ไปกับสายพันธุ์จำนวนมากที่มีอยู่ทั่วไปในท้องถิ่น

ฮิราอิสุมิ-วัด สวน และแหล่งโบราณคดีต่าง ๆ ที่เป็นสัญลักษณ์ดินแดนในพระพุทธศาสนานิกายสุขาดี (ประเทศญี่ปุ่น) ประกอบด้วยแหล่งวัฒนธรรม ๕ แหล่งรวมทั้งภูเขากินไกซันอันศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏเป็นหลักฐานร่องรอยของสถานที่ราชการ กำหนดอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ ๑๑ และ ๑๒/ พุทธศตวรรษที่ ๑๖-๑๗ ในช่วงสมัยที่ฮิไรอิสุมิเป็นศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรทางเหนือ และเป็นคู่แข่งกับเกียวโต อาณาจักรนี้สร้างอยู่บนพื้นฐานความคิด ตามคติความเชื่อเรื่องจักรวาล ของพระพุทธศาสนานิกายมหายาน สุขาวดีที่แพร่หลายเข้ามาในญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ ๘/ พุทธศตวรรษที่ ๑๓ สมบัติทางวัฒนธรรมชิ้นนี้แสดงถึงความเป็นดินแดนสุขาวดีอันเป็นที่ปรารถนาของมนุษย์ภายหลังความตาย รวมทั้งความสงบของจิตใจในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ นิกายสุขาวดีจึงพัฒนาขึ้นในการออกแบบและวางผังสวนที่เป็นลักษณะเฉพาะของญี่ปุ่น ด้วยการผสมผสานกันระหว่างการบูชาธรรมชาติตามความเชื่อดั้งเดิมและลัทธิชินโตของชาวญี่ปุ่น

ภาพแกะสลักหินและที่ฝังศพจำนวนมากที่พบในแหล่งโบราณคดี ๓ แห่งในบริเวณนี้ อธิบายถึงพัฒนาการทางวัฒนธรรมของมองโกเลียที่มีมากว่า ๑๒,๐๐๐ ปี ภาพสลักที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด (๑๑,๐๐๐-๖,๐๐๐ ปีก่อนคริสตกาล) แสดงว่าพื้นที่บริเวณนี้เคยมีบางส่วนเป็นป่าละเมาะและหุบเขาที่อยู่อาศัยของนักล่าสัตว์ด้วยการล่าขนาดใหญ่ ต่อมาเปลี่ยนเป็นภาพแกะสลักการต้อนฝูงสัตว์เป็นลักษณะเด่น ภาพสลักในยุคใหม่สุดแสดงถึงการเปลี่ยนวิถีชีวิตเป็นชนขี่ม้าเร่ร่อนอย่างอิสระในช่วง ๑,๐๐๐ ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงสมัยสิเถียนและสมัยอิทธิพลเติร์กตอนปลาย (คริสต์ศตวรรษที่ ๗-๘ หรือ พุทธศตวรรษที่ ๑๒-๑๓) ภาพแกะสลักเหล่านี้มีส่วนทำให้เกิดความเข้าใจต่อสภาพสังคมสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในเอเชียเหนือที่มีคุณค่ายิ่ง

เนินเขาบนพื้นที่ ๕๑๒ เฮกเตอร์ในมณฑลยูนนาน  แหล่งซากดึกดำบรรพ์เฉิงเจียงเป็นบันทึกของสังคมในทะเลแห่งยุคแคมเบรียนเริ่มแรกที่สมบูรณ์ที่สุด ด้วยพืชและสัตว์ประจำถิ่นที่ถูกเก็บรักษาไว้ได้อย่างพิเศษสุด  เผยให้เห็นถึงกายวิภาคของเนื้อเยื่อทั้งอ่อนและแข็งในหลากหลายพันธุ์พืชและสัตว์ ทั้งที่มีกระดูกสันหลังและไม่มีกระดูกสันหลัง   มันเป็นบันทึกเริ่มแรกของระบบนิเวศทางทะเลที่ซับซ้อน  แหล่งนี้เก็บรักษาข้อมูลของกลุ่มที่มีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมอย่างน้อย ๑๔ กลุ่มและกลุ่มต่าง ๆ ที่ยังเป็นปริศนาอีกกลุ่มหนึ่ง รวมกว่า ๑๙๖ ชนิด  เป็นหลักฐานอันพิเศษสุดของการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของสิ่งมีชีวิตบนโลกเมื่อ ๕๓๐ ล้านปีมาแล้ว เมื่อสัตว์กลุ่มหลัก ๆ เกือบทั้งหมดบนโลกปัจจุบันนี้เริ่มปรากฏขึ้น  เป็นการเปิดหน้าต่างทางบรรพชีววิทยาที่สำคัญยิ่งต่อวงวิชาการ

มีอายุเก่ากว่าเทือกเขาหิมาลัย ทิวเขายาวของกาตส์ตะวันตกแสดงถึงความสำคัญของร่องรอยทางธรณีสัณฐานอันกว้างใหญ่ พร้อมด้วยกระบวนการชีวกายภาพและนิเวศวิทยา ระบบนิเวศวิทยาของป่าบนเขาสูงของกาตส์ตะวันตกมีอิทธิพลต่อรูปแบบสภาวะอากาศ ฤดูกาลของอินเดีย ภูมิอากาศแบบโซนร้อนที่ร้อนปานกลางของพื้นที่แถบนี้ เป็นหนึ่งในตัวอย่างของระบบมรสุมที่ดีที่สุดบนพื้นพิภพ กาตส์ตะวันตกยังมีความหลากหลายทางชีววิทยาและพืชพันธุ์ประจำถิ่น บนพื้นที่สูงพิเศษ ได้รับการขนานนามว่าเป็น ๑ ใน ๘ จุดที่ร้อนที่สุดของโลก ป่าไม้ในเขตนี้ยังเป็นตัวแทนบางส่วนของความหลากหลายทางชีววิทยา นอกเขตเส้นศูนย์สูตรหรือนอกแถบอากาศร้อนที่ดีที่สุด และเป็นถิ่นที่อยู่ของพันธุ์พืช สัตว์ที่ถูกคุกคามอย่างน้อยที่สุด ๓๒๕ สายพันธุ์ทั่วโลก ทั้ง นก สัตว์เลื้อยคลาน และปลาด้วย
 

หมู่เกาะร็อก ทะเลสาบ/ แหล่งน้ำตื้นใต้นี้ ครอบคลุมพื้นที่ ๑๐๐,๒๐๐ เฮกเตอร์ และเกาะหินปูนที่เกิดจากภูเขาไฟที่กระจัดกระจายนับได้ ๔๔๕ เกาะ  เกาะหลายแห่งมีลักษณะรูปทรงเฉพาะคล้ายเห็ด ในทะเลสาบสีเขียวอมฟ้า ล้อมรอบด้วยแนวปะการัง ความสวยตามหลักแห่งความงามของแหล่งนี้ ถูกยกระดับให้สูงขึ้นด้วยระบบแนวปะการังที่ซับซ้อน มีร่องรอยปะการังมากกว่า ๓๘๕ ชนิด และมีรูปแบบการดำรงชีวิตที่แตกต่างกัน เป็นที่ธำรงอยู่ของความหลากหลายของพันธุ์พืช  นก และสิ่งมีชีวิตในทะเล รวมทั้งพะยูน และฉลามอย่างน้อย ๑๓ ชนิด หมู่เกาะร็อกเป็นอ่าวที่รับรวมของทะเลสาบน้ำเค็มที่สูงที่สุด ส่วนของน้ำทะเลที่แยกออกมา ตัดขาดจากมหาสมุทรด้วยแนวปะการัง หมู่เกาะร็อกอยู่ท่ามกลางร่องรอยที่มีความพิเศษ และธำรงประชากรประจำถิ่นชั้นสูง ที่ซึ่งยังคงให้ผลลัพธ์เพื่อการค้นหาพืชสัตว์สายพันธุ์ใหม่ต่อไป

ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกำแพงเมืองจีน  แหล่งโบราณคดีซานาตูล้อมรอบด้วยซากเมืองหลวงตามตำนานของกุบไลข่าน ออกแบบโดยที่ปรึกษาชาวจีนของผู้ปกครองชาวมองโกล ชื่อ ลิว บิงซง (Liu Bingzhdong) ในปี ค.ศ.๑๒๕๖/ พ.ศ. ๑๗๙๙ บนพื้นที่มากกว่า ๒๕,๐๐๐ เฮกเตอร์ แหล่งแสดงให้เห็นถึงความพยายามที่เป็นเอกลักษณ์ด้วยการผสมผสานวัฒนธรรมของชาวมองโกลเร่ร่อนกับชาวจีนฮั่นเข้าด้วยกัน  สถานที่นี้เป็นฐานที่มั่นจากที่ซึ่งกุบไลข่านสถาปนาราชวงศ์หยวนซึ่งปกครองจีนอยู่กว่าร้อยปี ขยายอาณาเขตข้ามทวีปเอเชียออกไป การถกเถียงในข้อศาสนาซึ่งเกิดขึ้นที่นี่ มีผลทำให้เกิดการแผ่กระจายพระพุทธศาสนาแบบทิเบตไปสู่เอเชียตะวันออกเฉียงเหนืออันเป็นวัฒนธรรมและประเพณีความเชื่อทางศาสนาหนึ่งที่ยังคงถือปฏิบัติอยู่จนทุกวันนี้  ตัวแหล่งได้รับการวางผังตามแบบอย่างความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยจีนซึ่งสัมพันธ์กับภูเขาและแม่น้ำ  ร่องรอยของเมืองยังคงเหลือให้เห็น รวมทั้งวัดวาอาราม พระราชวัง สุสาน กระโจมพักแรมของชนเผ่าเร่ร่อน และคลองส่งน้ำไต้ฝานหยานควบคู่ไปกับทางน้ำอื่น ๆ

ตั้งอยู่บนศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์เมืองอีสฟาฮาน มัสยิดเพื่อการนมาซในวันศุกร์นี้ประหนึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีเลิศของวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมมัสยิดมากว่า ๑๒ ศตวรรษ เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. ๘๔๑ / พ.ศ. ๑๓๘๔   มัสยิดแห่งนี้เป็นอาคารที่ได้รับการรักษาไว้ในรูปแบบเดิมที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นต้นแบบของมัสยิดในสมัยต่อ ๆ มาทั่วแถบเอเชียกลาง  มัสยิดครอบคลุมพื้นที่ ๒๐,๐๐๐ ตารางเมตรทั้งหลังนี้เป็นอาคารทางศาสนาอิสลามแห่งแรกที่ได้นำผังที่มีลานโถงโล่ง ๔ ส่วนแบบพระราชวังในสมัยซัสเซนิดมาปรับใช้ในสถาปัตยกรรมทางศาสนา  โดมแบบมีสันฝาหอยคู่เป็นการตัวอย่างแสดงการเปลี่ยนแปลงทางสถาปัตยกรรมที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้ก่อสร้างไปทั่วดินแดนแถบนั้น  มัสยิดแห่งนี้ยังแสดงรายละเอียดการตกแต่งที่น่าทึ่งเป็นตัวแทนพัฒนาการทางรูปแบบของศิลปะอิสลามมากกว่าหนึ่งพันปี

 กอนบาด เด คาบัส เป็นสุสานที่มีความสูง ๕๓ เมตรสร้างในปี ค.ศ. ๑๐๐๖ / พ.ศ.๑๕๔๙ สำหรับคาบัส อิบ วูชม์กีร์ (Qābus Ibn Voshmgir) ตั้งอยู่ใกล้กับซากเมืองโบราณจอร์จัน ริมฝั่งแม่น้ำกอร์กันทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิหร่าน เป็นหลักฐานของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างชนเผ่าเร่ร่อนของเอเชียกลางกับอารยธรรมโบราณของอิหร่าน ตัวหอคอยเป็นหลักฐานแบบจอร์จันอันเป็นศูนย์กลางทางศิลปะและวิทยาศาสตร์ที่ถูกทำลายโดยการรุกรานของชาวมองโกลในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๔ และ ๑๕ / พุทธศตวรรษที่ ๒๐ ที่ยังคงเหลืออยู่   เป็นตัวอย่างที่สำคัญและแสดงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีของสถาปัตยกรรมอิสลามที่ให้อิทธิพลต่อการก่อสร้างอาคารพิธีกรรมทางศาสนาของอิหร่าน อะนาโตเลีย และเอเชียกลาง  สร้างด้วยอิฐเผาไฟไม่เคลือบ รูปทรงเรขาคณิตอันประณีตของศาสนสถานประกอบเป็นทรงกระบอก ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางจาก ๑๗ เรียวขึ้นไปเป็น ๑๕.๕ เมตร ครอบทับด้วยหลังคาอิฐทรงกรวย แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ในโลกมุสลิมในช่วงหลังพันปีแรกของคริสต์กาล

ตั้งอยู่ในหุบเขาเล็งกองอันเขียวชอุ่ม มรดกแห่งนี้รวมแหล่งโบราณคดี ๔ แห่งในสองกลุ่ม ซึ่งมีอายุเวลายาวเกือบสองล้านปี เป็นหนึ่งในแหล่งที่มีการบันทึกเรื่องราวของมนุษย์ยุคต้นในสถานที่เดียวที่ยาวนานที่สุดและเก่าแก่ที่สุดนอกทวีปแอฟริกา มีลักษณะเป็นแหล่งในที่โล่งและถ้ำที่เป็นพื้นที่ผลิตเครื่องมือหิน อันเป็นหลักฐานทางเทคโนโลยีสมัยแรก จำนวนของแหล่งที่พบในพื้นที่ที่มีขอบเขตสัมพันธ์กันนี้ ทำให้คิดถึงการปรากฏขึ้นของประชากรขนาดตัวใหญ่ กึ่งเร่ร่อนกึ่งตั้งหลักปักฐานกับวัฒนธรรมที่เหลือให้เห็นอยู่ของสมัยหินเก่า หินใหม่ และยุคโลหะ